Η διαχρονικότητα της διαφθοράς

Γρηγόρης Μανινάκης ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
Από κείµενα όπως το παρακάτω του Αλέξανδρου Παπαδιαµάντη, γραµµένο το 1896, µπορεί ο καθένας µας να συνειδητοποιήσει τη διαχρονικότητα της διαφθοράς στα ελληνογονίδια. Ας αναµασήσουµε λοιπόν για άλλη µια φορά τα περί κλέους των αρχαίων ηµών προγόνων για παρηγοριά και δικαιολογία της νεοελληνικής κατάντιας. Τη δε σχέση που µπορεί να έχει ο νεοέλληνας µε τους αρχαίους «αυτού προγόνους» ας την κρίνει ο καθένας ξεχωριστά. Προς το παρόν χωρίς άλλο σχόλιο, διαβάστε, σκεφτείτε και δακρύστε!.. Και την ουρά του ουδείς να βγάζει έξω!

«Τις ηµύνθη περί πάτρης; Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος.

Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλευταί, εκατάστρεψαν το έθνος, ανάθεµά τους. Κάψιµο θέλουν όλοι τους!

Τότε σ’ εξεθέωναν οι προεστοί κ’ οι “γυφτοχαρατζήδες”, τώρα σε “αθεώνουν” οι βουλευταί κ’ οι δήµαρχοι. Αυτοί που είχαν το λύειν και το δεσµείν εις τα δύο κόµµατα, τους έταζαν “φούρνους µε καρβέλια”, δώσαντες αυτοίς ουχί πλείονας των είκοσι δραχµών µετρητά, απέναντι, καθώς τους είπαν, και παρακινήσαντες αυτούς να εξοδεύσουν κι απ’ τη σακκούλα τους όσα θέλουν άφοβα, διότι θα πληρωθούν µέχρι λεπτού, σύµφωνα µε τον λογαριασµόν, ον ήθελαν παρουσιάσουν. Το τέρας το καλούµενον επιφανής τρέφει την φυγοπονίαν, την θεσιθηρίαν, τον τραµπουκισµόν, τον κουτσαβακισµόν, την εις τους νόµους απείθειαν. Πλάττει αυλήν εξ αχρήστων ανθρώπων, στοιχείων φθοροποιών τα οποία τον περιστοιχίζουσι, παρασίτων τα οποία αποζώσιν εξ αυτού. Μεταξύ δύο αντιπάλων µετερχοµένων την αυτήν διαφθοράν, θα επιτύχει εκείνος όστις ευπρεπέστερον φορεί το προσωπείον κ’ επιδεξιώτερον τον κόθορνον. Αµυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσµών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέµησις του ξένου υλισµού και πιθηκισµού, του διαφθείροντος το φρόνηµα και εκφυλίσαντος σήµερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεοκοπίας».

Αλέξανδρος Παπαδιαµάντης (Από την εφηµερίδα «Ακρόπολις» το 1896).