Τα νέα µέτρα λιτότητας (Μνηµόνιο 2) που περιλαµβάνονται στο Μεσοπρόθεσµο Δηµοσιονοµικό Πλαίσιο Στρατηγικής 2012-2015 καιαποβλέπουν στην εξοικονόµηση πόρων 6,5 δισ. ευρώ µετά το 2011 και 22 δισ. ευρώ κατά την περίοδο 2012-2015,χαρακτηρίζονται από κοινωνική - εργασιακή αναλγησία, υφεσιακή προσήλωση, έκρηξη της ανεργίας και βάθος σύγχυσης και αδιεξόδων.

Αυτό γιατί η εξασφάλιση των προβλεπόµεν ων πόρων, αντί να εστιάζεται στηνκαταπολέµηση της εκτεταµένης φοροδιαφυγής, φοροαποφυγής, φοροκλοπήςκαι εισφοροδιαφυγής, επικεντρώνεται στην αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης των µισθωτών και συνταξιούχων µε ό,τι αυτό συνεπάγεται για την επιδείνωση του βιοτικού τους επιπέδου, τη µείωση της ζήτησης και τη συνέχιση της υφεσιακής κατάστασης της ελληνικής οικονοµίας. Αξίζει να σηµειωθεί ότι µόνο οι συνταξιούχοι θα κληθούν να καταβάλουν 4δισ. ευρώ µέχρι το 2015, ενώ ήδη έχουνκαταβάλει 2 δισ. ευρώ (1,5 δισ. ευρώαπό την κατάργηση της 13ης και 14ης σύνταξης και 500 εκατ. ευρώ από την ειδική εισφορά που κατέβαλαν το 2010 οι συνταξιούχοι µε επίπεδο συντάξεων άνω των 1.400

ευρώ τον µήνα).

Οι συντάκτες τουδηµοσιονοµικού αυτού πλαισίου 2012-2015 (Ε.Ε. - ΕΚΤ - ΔΝΤ - κυβέρνηση), χωρίς να έχουν αξιολογήσει τα αρνητικά αποτελέσµατα του Μνηµονίου 1 και να αποδεχθούν την αποτυχία επίτευξης των στόχων του,συνεχίζουν ναθεωρούν µεταξύ άλλων την εφαρµογή του Μνηµονίου 2 (αντίστοιχων µέτρων και στόχων του Μνηµονίου 1) ως απαραίτητη γιατην ανάκτηση της εµπιστοσύνης των αγορών, τη µακροχρόνια βιωσιµότητα του δηµόσιου χρέους και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονοµίας. Επιπλέον, εκτιµούν ότι µετά την αποτυχία του Μνηµονίου 1 για την επιστροφή της ελληνικής οικονοµίας στις αγορές το 2012, η ελληνική οικονοµία θα επιστρέψει στις αγορές το 2014.

Πώς όµως θαεπιτευχθεί αυτόςο στόχος µε την παράταση της ύφεσης, την αύξηση τηςανεργίας, τη µείωση της κατανάλωσηςκαι την αβεβαιότητα µείωσης του δηµόσιου ελλείµµατος (17 δισ. ευρώ το 2011, 15 δισ. ευρώ το 2012, 11,5 δισ. ευρώ το 2013) και τοδηµόσιο χρέος να µην υποχωρεί κάτω από το 150% του ΑΕΠ το 2012 και να διαµορφώνεται το 2020 στο επίπεδο των 409 δισ. ευρώ (200% του ΑΕΠ); (ΟΟΣΑ 2011, ΙΝΕ 2011).

Αυτό σηµαίνει ότι ακόµη και να συµπεριληφθούνστα έσοδα του µεσοπρόθεσµου δηµοσιονοµικού πλαισίου λιτότητας 2012-2015 οι εισπράξεις από τις προβλεπόµενεςιδιωτικοποιήσεις, το δηµόσιο χρέος της χώρας µας αντί να µειώνεται θα αυξάνεται µέχρι το τέλος της δεκαετίας του 2020. Παράλληλα, αξίζει να σηµειωθεί ότι το 2011 οι λήξεις των οµολόγων του ελληνικού Δηµοσίου ανέρχονται σε 35,2 δισ. ευρώ, το 2012 σε 35,3 δισ. ευρώ, το 2013 σε 37,6 δισ. ευρώ, το 2014 σε 57,7 δισ. ευρώ, το 2015 σε39,4 δισ. ευρώ και την περίοδο2016-2020 οιλήξεις οµολόγων του Δηµοσίου θα ανέλθουν σε 84,3 δισ. ευρώ.

Ετσι, το αποτέλεσµα αυτών των εξελίξεων είναι ότι οι δανειστές µας µε τον δανεισµό προς τη χώρα µας 175 δισ. ευρώ (Μνηµόνιο 1, 110 δισ. ευρώ, συν Μνηµόνιο 2, 65 δισ. ευρώ), συνοδευόµενο από την εφαρµογή µέτρων λιτότητας,εξασφαλίζουν την αποπληρωµήτων δανειακών τους κεφαλαίων µέχρι το τέλος του 2012. Παράλληλα, µετά το 2013 σχεδιάζεται η συνέχιση της αποπληρωµής των δανειακών τους κεφαλαίων µε τρίτο δάνειο ύψους 80-120 δισ. ευρώ από το Ευρωπαϊκό Ταµείο Χρηµατοδοτικής Στήριξης και την εφαρµογή τρίτου Μνηµονίου µε επιπλέον µέτρα λιτότητας. Οµως, µέχρι τότε η ελληνική οικονοµία από πραγµατική θα έχει µετεξελιχθεί σε εικονική. Από την άποψη αυτή είναι ενδιαφέρον να σηµειωθεί η αναφορά στελέχους (Olivier Blanchard, 2011) του ΔΝΤ, σύµφωνα µε την οποία «το πρόγραµµα προσαρµογής στην Ελλάδα θα πρέπει να εκλαµβάνεται ως δεκαετές. Στη διάρκεια των δέκα αυτών ετών θα αποτελούσεέκπληξη εάν το πρόγραµµα αυτό γνωρίζαµε ότι θα απέδιδε».

Επιπλέον, οι συγχύσεις και τα αδιέξοδα σταδηµοσιονοµικά µεγέθη συνοδεύονται από αναπτυξιακά, κοινωνικά και ανταγωνιστικά αδιέξοδα της ελληνικής οικονοµίας, αφού η µείωση των µισθών και ηµεροµισθίων τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα δεν επέφερε βελτίωση του επιπέδου ανταγωνιστικότητάς της. Αντίθετα,αυτά που έχουν επιτευχθεί είναι η σηµαντική αύξηση της κερδοφορίας, η παραγωγική και τεχνολογική υποβάθµιση της παραγωγικήςτης βάσης, η δηµιουργία συνθηκών κοινωνίας 2/3 και η πλήρης απορρύθµιση των εργασιακών σχέσεων.

Μετά το 2013 σχεδιάζεται η συνέχιση της αποπληρωµής των δανειακών κεφαλαίων µε τρίτο δάνειο ύψους 80–120 δισ. ευρώ από το Ευρωπαϊκό Ταµείο Χρηµατοδοτικής Στήριξης και την εφαρµογή τρίτου Μνηµονίου µε επιπλέον µέτρα λιτότητας. Οµως, µέχρι τότε η ελληνική οικονοµία από πραγµατική θα έχει µετεξελιχθεί σε εικονική

ο Σάββας Ροµπόλης είναι καθηγητής οικονοµικών Κοινωνικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήµιο και επιστηµονικός διευθυντής στο Ινστιτούτο Εργασίας ΓΣΕΕ/ Α∆Ε∆υ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από