Ε, όχι και κίνηµα «πλήρωνε, πλήρωνε, πλήρωνε»

Ενας – σοφός; – άνθρωπος της µουσικής παρατηρούσε πρόσφατα µια παράµετρο, που κάποιοι «άνθρωποι της τέχνης» στην Ελλάδα επιµένουν να ξεχνάνε: «Οι “Ορνιθες” των Μάνου Χατζιδάκι και Μορίς Μπεζάρ και το “Αξιον Εστί” των Μίκη Θεοδωράκη και Οδυσσέα Ελύτη δεν γράφτηκαν µε καµία κρατική επιχορήγηση».

Το σηµαίνον και το σηµαινόµενο – κατά το αριστοφανικόν – είναι πως τα µεγάλα έργα τέχνης δεν χρειάζονται υποχρεωτικά χρήµατα από τον κρατικό κορβανά και τον (έλληνα, εν προκειµένω) φορολογούµενο για να υπάρξουν. Ο ίδιος άνθρωπος – σαν να τον βλέπουµε να κουνάει µε νόηµα το κεφάλι του – σχολίαζε ότι «από τότε που ξεκίνησαν οι επιχορηγήσεις από το κράτος σταµάτησαν να προσπαθούν για το µεγάλο έργο».

Βέβαια αυτό είναι η µία όψη του νοµίσµατος. Η άλλη λέει πως η τέχνη και ο πολιτισµός είναι ακριβή υπόθεση – και πρέπει να πληρώνεται. Οµως σε ποιους και µε ποια λογική;

Να πληρώνεται, φερ’ ειπείν, σε ανθρώπους που επιδεικνύουν ελάχιστο ή µηδαµινό έργο αλλά είναι πρώτοι σε δηµόσιες σχέσεις και «υψηλές επαφές» ολούθε, σε όλο το πολιτικό φάσµα (δεν είναι µυστικό ότι «κυρία» του θεάτρου επιχορηγήθηκε αδρά από όλες τις κυβερνήσεις για εξαιρετικά αµφισβητούµενη «θεατρική» δραστηριότητα…); Ή σε εκείνους που αποδεδειγµένα παράγουν;

Και αν επιχορηγούνται είναι δυνατόν πρώτον να χρεώνουν εισιτήριο στον λαό που τους πληρώνει και δεύτερον να το τσεπώνουν και αυτό το εισιτήριο και την επιχορήγηση;

Οι κινητοποιήσεις των θιάσων για τη διεκδίκηση κρατικών επιχορηγήσεων, που έχουν παγώσει, τις φέρνει αυτές τις – ψιλοµαύρες – σκέψεις. Οπως και τα ερωτηµατικά. Για την πληρωµή, φερ’ ειπείν, εκατοντάδων έως χιλιάδων υπαλλήλων σε κρατικούς οργανισµούς εκ-πολιτισµού, που δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι προσφέρουν εντέλει στο επίπεδο των εκατοµµυρίων ευρώ που στοιχίζουν διαρκώς – και σε περίοδο κρίσης…