Κι όλα γύρω ξένα…

Αγαπητή Φοίβη, Η σχέση µου µε τον τηλεοπτικό Λάκη είναι «σχέση…

αγάπης και µίσους»! Από τη µια γελάω µε την καταπληκτική σάτιρά του, που µας διασκεδάζει µέσα στη µαύρη καθηµερινότητά µας, και από την άλλη, όταν αρχίζει να πολιτικολογεί, να περιπαίζει και να ειρωνεύεται την κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό µε εκνευρίζει, γιατί δεν διαισθάνεται τις δύσκολες ώρες που περνάει η χώρα µας και που επιβάλλεται όλοι µας να είµαστε ενωµένοι. Με συγκίνησε ιδιαίτερα η ευαίσθητη αναφορά του στην αποτρόπαιη σφαγή του 20χρονου αθώου νέου απ’ το Μπανγκλαντές από αρρωστηµένα άτοµα, τα οποία ξέσπασαν πάνω σ’ έναν αθώο άνθρωπο που «πλήρωσε» µε τον πιο άγριο και άδικο τρόπο τη δολοφονία ενός άλλου αθώου ανθρώπου.

Μια µητέρα, στην άλλη άκρη του κόσµου, νοιαζόταν γι’ αυτό το παιδί – και πώς θα µάθει για τον χαµό του και τον τρόπο που έφυγε από τη ζωή;

Στο σηµείο της δολοφονίας αυτού του παιδιού, όπως πριν από δύο χρόνια άλλου και του 15χρονου Χαµί στα Πατήσια (που έσκασε η βόµβα στα χέρια του), δεν θα βρεθεί κάποιος να βάλει ένα κεράκι, λίγα λουλούδια και ένα σηµείωµα για τον άδικο χαµό του, γιατί οι δικοί του είναι µακριά…

Και υπάρχουν… άνθρωποι που επικροτούν αυτές τις εκδικητικές πράξεις, όχι αυτοδικίας κατά του δολοφόνου αλλά κατά φιλήσυχων µεταναστών που διέσχισαν χώρες (και πολλοί έχασαν τη ζωή τους, όπως το οκτάχρονο παιδάκι µε τον πατέρα του πρόσφατα) για µια καλύτερη ζωή…

«Ως χαρίεν, έστ’ άνθρωπος, όταν άνθρωπος η» – Μένανδρος. (Πόσο χαριτωµένος είναι ο άνθρωπος, όταν είναι πραγµατικά, άνθρωπος).

Φιλικά, Μάρα Σ,. Κηφισιά Ας θυµηθούµε τους στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου για τον «Μετανάστη» του Τούρκου Ζουλφού Λιβανελί, αγαπητή Μάρα, που µιλούν για αυτές τις πληγές: «Σαν τον µετανάστη στη δική σου γη / µέρα νύχτα λύνεις δένεις την πληγή / κι όλα γύρω ξένα κι όλα πετρωµένα / και δεν ξηµερώνει να ‘ρθει χαραυγή. / Στράγγισε η ζωή σου που αιµορραγεί / κάθε ώρα τρόµος πόνος και κραυγή / και σ’ ακούν οι ξένοι κι ο αδερφός σωπαίνει / αχ δεν είναι άλλη πιο βαθιά πληγή».