«Τώρα υπάρχει µια ελπίδα…»

Τ.Τ.: Ο Παπανδρέου φταίει για πολλά. Βέβαια η κατάσταση ήταν απελπιστική και µη αναστρέψιµη. Η µόνη ελπίδα που έχουµε είναι, επειδή η είσοδός µας στο Μνηµόνιο δεν επισφραγίστηκε από τη Βουλή (και θα είναι ιδιαίτερα ευφυής ο Παπανδρέου αν το έχει κάνει σκόπιµα), οι Ελληνες να βγάλουµε την είσοδο παράνοµη, µη συνταγµατική, και να τελειώνουµε µε το Μνηµόνιο που τόσα δεινά µάς έφερε.

Κ.Σ.: Και τι να γίνει δηλαδή; Τ.Τ.: Να βγούµε από το ευρώ. Κ.Σ.: Μπράβοοοο! Ωραία πρόταση. Εσύ όµως θα έχεις χρήµατα να ξοδέψεις όταν θα έρθει η πείνα.

Τ.Τ.: Θα έχω µόνο τη σύνταξή µου, 700 ευρώ µε σαράντα πέντε χρόνια δουλειάς.

Κ.Σ.: Θα ήταν καταστροφή για τη χώρα να βγει από το ευρώ. Θα κλείσουνε τα σύνορα και θα τελειώσουµε. ∆εν θα υπάρξει τρόπος να έχουµε ευηµερία για τα επόµενα τριάντα-σαράντα χρόνια. Ενώ τώρα υπάρχει µια ελπίδα. Αν όµως φτάσουµε στο σηµείο η Ελλάδα να γίνει τελείως υπόδουλη…

Τ.Τ.: Μα δεν είµαστε υπόδουλοι τώρα; Αλλοι αποφασίζουν για µας. Σας έχουν καταργήσει τους πολιτικούς.

Κ.Σ.: ∆εν είµαστε υπόδουλοι. Εχουµε κυβέρνηση, και µάλιστα ισχυρή. Αν έρθει όµως κάποια εποχή, σύντοµα ή αργότερα, που η Ελλάδα δεν θα έχει κυβέρνηση επί της ουσίας και η λαϊκή κυριαρχία θα είναι µια χαµένη υπόθεση, θα αρχίσει ένας νέος αγώνας για ανεξαρτησία.

Τ.Τ.: Ρήξη λοιπόν. Ο,τι κάνανε οι παλιοί καλοί επαναστάτες. Κ.Σ.: Οι οποίοι επαναστάτες όµως χάσανε όλα τα στοιχήµατα. Τ.Τ.: ∆εν πειράζει. ∆ηµιουργήσανε όµως πρόοδο. Ετσι είναι ο ήρωας.