Το λεβέντικο του Miles

Ο Μποστ χορεύεται; Στο «Η µόνη σίγουρη οδός παραγωγής ευπόρων» (Μποστ) που µελοποίησαν στον τελευταίο τους δίσκο – «Στην κοιλιά του κήτους» – οι Mode Plagal, η «ηρωίδα» µας καταλήγει στην κοιλιά ενός κήτους.

Το γκρουβ και η απαγγελία του στίχου δένονται τέλεια στο αυτί, ο ρυθµός σε κάνει να κουνιέσαι σε όλη τη διάρκεια της ακρόασης κι ενώ κουνιέσαι µειδιάς.

Από τα πρώτα συγκροτήµατα (1995 πρώτος δίσκος) που, χρησιµοποιώντας τζαζ τεχνοτροπία, δηµιούργησαν ένα ξεχωριστό ιδίωµα µε πολλές αναφορές στην ελληνική παραδοσιακή µουσική, σε βυζαντινούς και βαλκανικούς ρυθµούς. Ροκ και µπλουζ παίζουν κι αυτά…

] Πάνω από µια 20ετία στα πράγµατα, απέφυγαν σταθερά τη σοβαροφάνεια που πολύ τακτικά – και ιδιαίτερα στην Ελλάδα – είναι συνυφασµένη µε την «τέχνη της τζαζ». Ή της παραδοσιακής µουσικής. ] Πώς, αλήθεια, τους είχε προκύψει αυτή η… αλλόκοτη µείξη του καλαµατιανού µε τον Τσάρλι Πάρκερ; «Hταν κοµµάτια που παίζαµε τακτικά στις λάιβ εµφανίσεις µας», είχε πει κάποτε ο Κλέων Αντωνίου. «Θέλαµε να σχολιάσουµε αυτήν τη δήθεν σοβαρότητα µε την οποία αντιµετωπίζεται η παράδοση». Κάπως έτσι προέκυψε και το «Λεβέντικο του Miles».

Το 1998 κυκλοφόρησε ο δεύτερος δίσκος τους «Mode Plagal II» (Λύρα) και για πρώτη φορά είδαµε το όνοµά τους γραµµένο στη λίστα των World Music Charts Europe 2000, ενώ το 2001 µε το τρίτο τους άλµπουµ («Mode Plagal III») τοποθετήθηκαν στο νούµερο 13 του ίδιου Top 100.

Το «Modern Drummer» (Aµερική) είχε χαρακτηρίσει τον πρώτο τους δίσκο «ό,τι καλύτερο έπεσε στα χέρια µας εδώ και καιρό», ενώ το έγκυρο «fRoots» (Αγγλία) τους είχε ετοιµάσει δισέλιδο αφιέρωµα (2002).

] Εννιά χρόνια µετά το τελευταίο τους CD, το «Στην κοιλιά του κήτους» είναι ένας από τους πιο ενδιαφέροντες δίσκους της φετινής δισκογραφίας. Μποστ, Ντοστογιέφσκι και Τάκης Συρέλλης «δανείζουν» τους στίχους και τα νοήµατά τους και, λίγο πιο προσεκτικό αυτί να έχεις, καταλαβαίνεις ότι η κυρία που καταλήγει στην κοιλιά του κήτους δεν αποκλείεται να είναι και η… αφεντιά µας µετά τις περιπέτειές µας µε το ∆ΝΤ.

Οµως όλα αυτά δεν θα είχαν κανένα νόηµα αν το «µείγµα» (στίχοι, µουσική) δεν έδινε το αίσθηµα της φυσικής ροής, που σηµαίνει ότι το… κρασί ωρίµασε, τα εκφραστικά τους µέσα έχουν βρει τις ποιότητες που αναζητούσαν, η επικοινωνία µεταξύ τους ρέει.