Ο ζωγράφος Ντίλαν, ο ποιητής Μόρτενσεν

Ισως η Ιστορία της Τέχνης να µην τους χαρίσει µια θέση δίπλα σε έναν Λεονάρντο Ντα Βίντσι για την πολυµάθειά τους.
Μπορούν όµως να καυχηθούν ότι χρειάζονται περισσότερες από µία τέχνες για να εκφραστούν.
Το σε ποια από όλες τα καταφέρνουν καλύτερα είναι ένα άλλο θέµα.
«Είναι ένας αναγνωρισµένος σκηνοθέτης αλλά και παραγωγός, φωτογράφος, συνθέτης, εικαστικός, ζωγράφος. Είναι ο αναγεννησιακός άνθρωπος της σύγχρονης αµερικανικής φιλµογραφίας». Παρά τις καλοπροαίρετες υπερβολές αρκετών βιογραφιών του, ο Ντέιβιντ Λιντς δεν θα δυσκολευόταν να τις υποστηρίξει. Η πρώτη τέχνη που υπηρέτησε ήταν εκείνη της ζωγραφικής, όταν φοιτούσε στις σχολές καλών τεχνών της Ουάσιγκτον και της Φιλαδέλφειας. Και η έκδοση του λευκώµατος «Ντέιβιντ Λιντς: Εργα σε χαρτί» από τις γερµανικές Εκδόσεις Steidl και το γαλλικό Ιδρυµα Cartier τον επόµενο Ιούνιο αναµένεται πώς και πώς από τους λάτρεις των σκοτεινών αποχρώσεων των σκίτσων ή των υδατογραφιών του δηµιουργού της «Χαµένης Λεωφόρου». Ο Μποµπ Ντίλαν πάλι, όταν αφήνει στην άκρη την κιθάρα, βουτάει τα πινέλα του σε ζωηρά χρώµατα. Η συνήθειά του είναι παλιά όσο ο εαυτός του, η εικαστική πλευρά του ωστόσο, γεµάτη γραµµές ακατέργαστες σαν τη φωνή του, θα χρειαζόταν να περιµένει µέχρι το 1994 για να βγει στην επιφάνεια µε την κυκλοφορία του βιβλίου «Drawn Blank». Η επιτυχία της έκδοσης οδήγησε τον Οκτώβριο του 2007 στην πρώτη του δηµόσια έκθεση, ενώ η πιο πρόσφατη, «The Brazil Series»,φιλοξενήθηκε από την Εθνική Πινακοθήκη της Κοπεγχάγης µέχρι τις αρχές του περασµένου Απριλίου.

Μερικοί δεν κρατάνε καθόλου µυστικό το «µυστικό» τους ταλέντο. ∆εν είναι άγνωστο – ακόµα και στην Ελλάδα – το πάθος του Γούντι Αλεν για την τζαζ και το κλαρινέτο, ούτε είναι λίγες οι ταινίες που έντυσε µε κλασικά κοµµάτια από τη σκηνή της Νέας Ορλεάνης. Ο συνοµήλικός του Αντονι Χόπκινς, πάντως, δεν έχει διαφηµίσει την ιδιότητα του πιανίστα, αν και τα σχετικά δηµοσιεύµατα κάνουν λόγο για εντυπωσιακή τεχνική, που του επέτρεψε να γράψει µέχρι και µουσική για ορχήστρα µε τη Συµφωνική του Ντάλας το 2008.

Και αν οι παραπάνω δεν εκπλήσσουν όλους µε τα «έξτρα» ταλέντα τους, υπάρχουν µερικοί πιο απρόβλεπτοι. Οπως ο Σιλβέστερ Σταλόνε που έχει δηµιουργήσει αρκετούς πίνακες, µε εξπρεσιονιστικές τάσεις. Μέσα στον Μάρτιο µάλιστα ολοκληρώθηκε σε γκαλερί του Σεν-Μόριτς αναδροµική έκθεση µε 30 έργα του χολιγουντιανού ηθοποιού.

Στην ίδια περίπου συχνότητα, ο δανοαµερικανός ηθοποιός Βίγκο Μόρτενσεν βρίσκει γαλήνη όταν πιάνει τη λυρική πένα του. Το κοινό του έχει συχνά την ευκαιρία να κρατήσει στα χέρια του ποιητικές συλλογές, σαν το «Ten Last Night» του 1993, ενώ µε τα κέρδη που του απέφερε η συµµετοχή του στον «Αρχοντα των ∆αχτυλιδιών» ο Μόρτενσεν ίδρυσε και έναν µικρό εκδοτικό οίκο. Ο κατάλογος συνεχίζεται στις µικρότερες ηλικίες. Ο ηθοποιός Κιάνου Ριβς «εξασκεί» το ηλεκτρικό µπάσο, η Σκάρλετ Γιόχανσον κυκλοφόρησε ένα άλµπουµ µε διασκευές σε κοµµάτια του Τοµ Γουέιτς, ενώ οι Τζόνι Ντεπ και Γιούαν ΜΑΚΓΚΡΈΓΚΟΡ κουρδίζουν συχνά την κιθάρα τους. Κανείς τους πάντως δεν κρίνεται αυστηρά από κοινό και κριτικούς για τις επιδόσεις του στην παράλληλη καλλιτεχνική του φύση. Και φυσικά κανείς τους δεν είχε µέχρι στιγµής την αφέλεια να εγκαταλείψει για χάρη της την τέχνη που τον έκανε διάσηµο.