Εκατοµµύρια δολοφόνοι

Με όποιους όρους ή λέξεις και αν χαρακτηρίσει κανείς τους δολοφόνους του Μανόλη Καντάρη, θα είναι ακριβέστατος. Απάνθρωπους, αχρείους, εγκληµατίες, κτήνη. Ή και µε βαρύτερους ακόµη όρους και λέξεις – αν υπάρχουν. Αν θέλουµε όµως πραγµατικά να µην ξανασυµβεί στο µέλλον κάτι αντίστοιχο, είναι απόλυτη ανάγκη αυτή ακριβώς τη στιγµή να διατηρηθεί, όσο είναι ανθρωπίνως δυνατόν, µια έστω στοιχειώδης ψυχραιµία. Μια ψυχραιµία που θα συνιστούσε τα ανακλαστικά µας να µην είναι τα παγίως δηµιουργούµενα στις τροµερές αυτές περιπτώσεις – όπως αυτόµατα να γίνεται συλλογική η ευθύνη και να θεωρούνται όλοι οι µετανάστες ως πραγµατικοί ή επίδοξοι δολοφόνοι, ώστε αν τους διώξουµε δεν θα διατρέχουµε πια κανέναν κίνδυνο.

Φτάνει να σκεφτούµε πως,όταν εγκληµατεί ένας Ελληνας, κανείς δεν σκέφτεται πως µόνο αν φύγουν οι Ελληνες από την Ελλάδα θα εκλείψει ο κίνδυνος, για να καταλάβουµε πόσο το επιχείρηµα ότι θα σωθούµε µε την αποποµπή των µεταναστών είναι σαθρό και κάνει πάλιαδιαφανές το πραγµατικό πρόβληµα. ∆ιαφορετικά είναι σαν να οµολογούµε ότι το έγκληµα γίνεται ηπιότερης µορφής επειδή το έχει διαπράξει Ελληνας και όχι µετανάστης ή αλλοδαπός. Το έγκληµα είναι έγκληµα και στη συγκεκριµένη περίπτωση µιλάµε για ένα έγκληµα φρικιαστικό – αν µπορεί να νοηθεί έγκληµα που να µην είναι φρικιαστικό.

Οσοι µετανάστες και αν φύγουν, θα µείνουν πάλι πάρα πολλοί. Με το να τους ξυλοκοπούµε και να βιαιοπραγούµε εις βάρος τους, επειδή διαπράχθηκε ένα τροµερό και ανήκουστο έγκληµα, µόνο και µόνο γιατί είναι µετανάστες, σηµαίνει πως αναγνωρίζουµε ότι θα υπάρξει, για όσους δεν είµαστε ένοχοι, ο χρόνος που το έγκληµα αυτό θα έχει ξεχαστεί. Τα πράγµατα πλέον είναι γενικότερα στο όριο ώστε να µη δικαιολογούνται ούτε λάθος ερµηνείες ούτε λάθος αντιδράσεις. Ο µόνος που θα είχε δίκιο να ζητήσει την καρατόµηση όλων των µεταναστών είναι ο άνθρωπος που σφαγιάστηκε – αν ήταν δυνατόν να ερωτηθεί. Ολοι οι υπόλοιποι που στεκόµαστε ακόµη στα πόδια µας χρειάζεται να καταλάβουµε πως, όταν ο κοινωνικός παραλογισµός, όπως αυτός που ζούµε, έχει διαποτίσει κάθε µορφή ζωής, κορυφώνεται µέσα από «ιδιωτικά» δράµατα που προκαλούνται «συµπτωµατικά» και «αιφνίδια», όπως είναι το προχθεσινό ακόµη έγκληµα.

Ο µόνος τρόπος για να γίνουν λιγότερα τα εγκλήµατα ή να εκλείψουν στο µέλλον – όσο αν φαίνεται απάνθρωπο – είναι να µην έχουµεαπέναντί τους τόσο χοντροκοµµένες αντιδράσεις όσο είναι το ισοδύναµό τους σε βαναυσότητα που χαρακτηρίζει το ίδιο το έγκληµα.Και για τον κοινωνικό παραλογισµό που κορυφώνεται µέσα από τα ιδιωτικά δράµατα, όπως είναι το δράµα του ανθρώπου που σφαγιάστηκε και το δράµα της οικογένειάς του, είµαστε όλοι συνυπεύθυνοι. Χρειάζεται να ελέγξουµε τον παραλογισµό της κοινωνίας µας, δηλαδή όλων µας, να βιώνουµε µια µικρή ή µεγάλη µορφή ευτυχίας, ή έστω µια στοιχειώδους επάρκειας, ενώ δίπλα µας µαίνεται η δυστυχία και η στέρηση. ∆εν εννοούµε πως το µαχαίρι που έκοψε την καρωτίδα του τραγικού Μανόλη Καντάρη το κρατούσαµε όλοι µαζί. Το κρατούσε ένας και ο ένας αυτός, όποια και αν είναι η δυστυχία του, είναι ένας στυγερός δολοφόνος.

Χρειάζεται όµως να κουµπωνόµαστε όταν ακούµε ότι φταίνε αποκλειστικά το κράτος και η Αστυνοµία. Βέβαια φταίνε, αλλά δεν παύει ναείναι µια ευθύνη που τη µοιραζόµαστε όλοι µας, όση έστω αναλογεί σε µια µονάδα που το σύνολό της σχηµατίζει τον αριθµό10.000.000.

Βέβαια να φύγουν οι µετανάστες και να πάνε αλλού. Στην ουσία όµως είναι σαν να λέµε να φύγουν οι µετανάστες και να πάνε να κάνουν αλλού τα εγκλήµατά τους. Οσο όµως δεν ανατρέπεται αυτή η λογική και το «αλλού» µας φαίνεται ότι δεν έχει σχέση µε το «εδώ» και ότι το «εδώ» δεν ισχύει ως «αλλού», τότε «τυχαία» θα παραµένουµε ζωντανοί, αλλά και «τυχαία» θα µας δολοφονούν µπροστά στο κατώφλι µας.