Αιδώς Αργείοι

Πριν από µερικά χρόνια είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ και να ζήσω βαθιάς εµπειρίας χαράξεις στο Εργαστήρι Ειδικής Αγωγής ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ στην Πεντέλη. Σ’ αυτό το πρότυπο κέντρο απασχόλησης και αγωγής περίπου εκατό ατόµων µε νοητική υστέρηση, γίνεται µια όντως πρωτοποριακή εκπαίδευση. Το κέντρο αυτό είναι πράγµατι ένα εργαστήρι κι όχι ένα άσυλο. Με τη συνδροµή των γονέων τα άτοµα αυτής της κατηγορίας µε τη συγκινητική αφοσίωση ενός ειδικευµένου προσωπικού µαθαίνουν τέχνες. Εµεινα έκπληκτος περιερχόµενος στα τραπέζια εργασίας και στις εγκαταστάσεις, όπου ανάλογα µε τις δεξιότητες κάθε ατόµου µε προβλήµατα προσφέρεται η δυνατότητα να µάθει και στη συνέχεια να δηµιουργήσει χρηστικά και καλλιτεχνικά προϊόντα. Τα άτοµα αυτά, που δεν περιγράφεται η συγκινητική τους προσήλωση στο έργο που τους έχει ανατεθεί, ζωγραφίζουν εορταστικές κάρτες, βάζα, αφίσες, πλέκουν, κεντούν, κάνουν κολάζ, ασχολούνται µε την ανακύκλωση ακόµη και µε την τυπογραφία.

∆εν έχω δει ποιο ενθουσιώδη άτοµα, γεµάτα χαρά πρόσωπα, πρόθυµα να δείξουν περήφανα τη δουλειά τους, να ρωτήσουν, να πληροφορηθούν.

Εµαθα εκεί πως µέσα στο πρόγραµµά τους ήταν και η παρακολούθηση θεατρικών παραστάσεων, φιλµ και η επιλεγµένη τηλεοπτική επίσκεψη και τα ραδιοφωνικά ακούσµατα. Εξάλλου ο χώρος τους ήταν διάχυτος από µουσική.

Μαθαίνω τώρα πως και λόγω της γενικής οικονοµικής καχεξίας και λόγω της ασάφειας του «Καλλικράτη» περί της χρηµατοδότησης ανάλογων κέντρων, οι υπάλληλοι είναι απλήρωτοι και απέχουν από την εργασία τους και οι γονείς αντιµετωπίζουν διπλό πρόβληµα: απασχόλησης κατ’ οίκον των παιδιών τους και πιθανής ανάγκης να συνδράµουν από τα περιορισµένα οικονοµικά τους στη συντήρηση του Εργαστηρίου.

Προσωπικά δεν θα ήθελα να αντικρύσω παιδιά µε νοητική υστέρηση να διαδηλώνουν µε πλακάτ στους δρόµους και στα υπουργεία. Θα ντρεπόµουν σαν άνθρωπος και πολίτης αυτού του τόπου.