Ο Σηµαδεµένος

ΣΧΗΜΑΤΙΚΟΙ οι χαρακτήρες. Σχηµατικές οι συγκρούσεις. Σχηµατικοί οι συµβολισµοί. Οµως το styling του «Ανήλικου δολοφόνου» από τα πιο λαµπερά πράγµατα που έχουν προκύψει τα τελευταία χρόνια από τη Βρετανία. Μπράβο στον σκηνοθέτη Ρόουαν Τζόφε και τον µουσικοσυνθέτη Μάρτιν Φιπς. Το στόρι αποτελεί ριµέικ της οµότιτλης γκανγκστερικής ταινίας του Τζον Μπούλτινγκ και του 1947 από µυθιστόρηµα του Γκράχαµ Γκριν. Οπου ένας άδειος από συναισθήµατα νεαρός γκάνγκστερ µε το όνοµαΠίνκι (Σαµ Ράιλι)

σκαρφαλώνει ένα ένα τα σκαλοπάτια που καταλήγουν στον θρόνο του αρχιµαφιόζου στο Μπράιτον της δεκαετίας τουεξήντα (στο ριµέικ φυσικά). Σκοτώνοντας και πατώντας επί πτωµάτων, µε κυριότερο θύµα της γοητείας του µια µικρή αθώα και θεούσα µε το όνοµα Ρόουζ. Επίτηδες το όνοµα αυτό, δηλαδή το Ρόουζ η θηλυκή εκδοχή του Pink, γιατί Ροζ κι αυτό. Οσοκαταστροφικός είναι ο Πίνκι άλλο τόσο µε την αφέλειά της και την αυτοεξαπάτησή της η Ρόουζ. Εγκλωβισµένη στην ψευδαίσθηση των αισθηµάτων της και προκειµένου να χορτάσει τη στερηµένη καρδιά της καλύπτει ως ηθικός αυτουργός την εγκληµατική δραστηριότητα του αρσενικού Ροζ.

Να το δω;

Γοητευτικό!