Μ’ ένα µικρό, µικρό ξυράφι

ΤΟ ΕΡΓΟ. Αγγλία, 26Ιουλίου του 1945. Βραδιά της σαρωτικής νίκης τουΕργατικού Κόµµατοςστις γενικές εκλογές. Ο Β’ Παγκόσµιος Πόλεµος είναι πιαπαρελθόν – πολύ νωπό παρελθόν. Εναςκαινούργιος άνεµοςπνέει καιστη Βρετανία. Η αριστοκρατία µοιάζεινα χάνει πόντους.Και τοπρολεταριάτο έχει την ψευδαίσθησηπως µπορεί να γίνει απειλητικό για την καθεστηκυία τάξη.

Σ’ ένα παλιό αρχοντικό έξω από το Λονδίνο κι ενώ το πόπολο γιορτάζει τριγύρω,ηεικοσιπεντάχρονη ∆εσποινίς Τζούλι, κόρη του τιτλούχου ιδιοκτήτη του αρχοντικού, πίνει, χορεύει µε τους υπηρέτες και προκαλεί σχόλια µε τη συµπεριφορά της. Η µητέρα της,πρώιµη φεµινίστρια, δεν ζει πια. Αλλάτην έχει µεγαλώσει σαναγόρι. Πλάσµααυταρχικό καιανερµάτιστο, χωρίςµπούσουλα, πουπρόσφαταοδήγησεστα όριά τουτον αξιωµατικόαρραβωνιαστικό της οοποίος την παράτησε, ερωτοτροπεί µε τον τριαντάρη Τζον, τον καµαριέρη -σοφέρ του πατέρα της, από χρόνια δεσµευµένο µε τηµεγαλύτερή του Χριστίνα, τη µαγείρισσα του σπιτιού, πουτης οµολογεί πως από παιδάκι την έβλεπε ερωτικά.

Τοαµοιβαίοπαιχνίδιαποπλάνησης θα ολοκληρωθεί µεένα άγριο σεξουαλικό σµίξιµο όπουη Τζούλι θα χάσει την παρθενιά της. Η συνέχεια δεν θα είναι απλή. Σκέφτονται να το σκάσουν µαζί στην Νέα Υόρκη για να ανοίξουνένα νάιτ κλαµπ – λεφτά όµως δεν υπάρχουν. Αλλά ούτε και αγάπη – ένας πόθος ήταν. Συγκρούονται.Ακούγονταιάγριες αλήθειες. Η Τζούλι προτείνει να αυτοκτονήσουν µαζί. Ο Τζον αρνείται. Εκείνη αποφασίζει να φύγει µόνη της. Ανοίγει το συρτάρι του πατέρα της και βρίσκει πολλά χρήµατα.

Ο Τζονσκέφτεται καιπάλι νατην ακολουθήσει. Αλλά η Χριστίνα που έχει αντιληφθεί τι συνέβητον αποτρέπει. Στηναπεγνωσµένη Τζούλι δεν αποµένει παράτο ξυράφι που έφερε η Χριστίνα στον Τζον γιανα ξυριστεί – η αυτοκτονία. Με τη στήριξή του… Ο Βρετανός ΠάτρικΜάρµπερ διασκεύασε το έργο του Ογκουστ Στρίντµπεργκ «∆εσποινίςJulie» (1888)

που εισήγαγε τον νατουραλισµό στο θέατρο, µε τοντίτλο – όπωςµεταφράστηκε στα ελληνικά – «∆εσποινίς Τζούλι», για την τηλεόραση αρχικά (1995), εκδοχή που, δουλεµένη, παρουσιάστηκεαργότερα(2003) στη σκηνή. ∆ιατηρώντας την πλοκή του αλλά φέρνοντάς το κοντύτερα στην εποχήµας, παρεµβαίνοντας µε µία γλώσσα πιο τολµηρή και, κυρίως, υπογραµµίζοντας τοταξικό υπόβαθρο. Το αποτέλεσµα το βρήκα µε µέτροκαι οικονοµία σχεδιασµένο αλλά κάπως χλιαρό – ο Μάρµπερ µοιάζει να µην ενισχύει µε τη διασκευή του, όπως επιθυµούσε, τη δύναµη τουστριντµπεργκικού κειµένου.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Η ΜίναΑδαµάκη που ανέλαβε νατο σκηνοθετήσει πάνω σε µια δική της, µε αδυναµίες, µετάφραση,δενκατάφερε πιστεύω να θερµάνεικαι να ενδυναµώσει το κείµενο. Η παράστασή της µοιάζει µε ευπρεπή ανάγνωσή τουπου τηςλείπει η δυναµική. Το σκηνικό της, εξαιρετικό ως ιδέα βασική –το µεγάλο,µακρόστενο, γυµνό, ξύλινο τραπέζι και ο παράλληλος, τεράστιος, παραµορφωτικός καθρέφτης – αλλά στις δύο πλαϊνές πλευρές τουµοιάζει ανολοκλήρωτο. Οι φωτισµοί της Κατερίνας Μαραγκουδάκη τοβοηθούν πάντως. Εξυπηρετικά τα κοστούµιατης Μίκας Πανάγου.

ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Η παράσταση δεν στηρίζεταικατά τηγνώµη µου ούτε στηδιανοµή. Η οποία πιστεύω πως ξεκίνησε µε ένα λάθος:

ο Μάξιµος Μουµούρηςπου καλείται να παίξει τον προλετάριο, αγροίκο, αδίστακτο Τζονείναι πιοφινετσάτος από τη Μαρία Σολωµού που παίζει τηναριστοκράτισσα Τζούλι.

Προσπαθεί, βέβαια, ναπλάσει ρόλο αλλάη προσπάθειάτου παραµένει ανολοκλήρωτη. Η Μαρία Σολωµού, ηθοποιός µε πολλές ικανότητες, εδώµοιάζει απροσανατόλιστη: ποζάτη καιστηµένη εµφανίζει αδυναµίες που ποτέ άλλοτε δεν είχα εντοπίσει και µόνο στο τέλος, ειδικά στο µονόλογό της, βρίσκει τον εαυτό της. Αντίθετα βρήκα πολύ πιο οργανωµένη στον ρόλο της την Τζωρτζίνα Παλαιοθόδωρου – Χριστίνα.

info

Στο θέατρο «Τόπος Αλλού» / Κεντρική Σκηνή (Κεφαλληνίας 17 – Κυκλάδων, τηλ. 210 8656004,
210 8679535).

Εν ολίγοις.

Μια παράσταση χλιαρή.