Διαφορετικές νοοτροπίες με κοινά σημεία

Στις 4 Φεβρουαρίου 2011 και ενώ οι διαδηλώσεις συνεχίζονταν στην Αίγυπτο και στην Πλατεία Ταχρίρ, στην «Γκάρντιαν» δημοσιεύονταν αποσπάσματα από το ημερολόγιο μιας πολιτικά ενεργού γυναίκας και διανοούμενης που περιέγραφε τις μέρες της εξέγερσης, καλύπτοντάς τις κυριολεκτικά επί τόπου. Το άρθρο ονομαζόταν «Ημερολόγιο μιας αιγυπτιακής επανάστασης: δεν γυρίζουμε πίσω»
Τη χαρακτήρισαν «ο επόμενος Εντουαρντ Σαΐντ», ο ίδιος υπήρξε μέντοράς της αλλά και λάτρης των βιβλίων της, καθώς η Αχντάφ Σουέιφ είναι μια εξαιρετική συγγραφέας και πολιτικά δραστήρια γυναίκα. Οι απόψεις και τα κείμενά της αφορούν τη μετα-αποικιοκρατική σκέψη, την Αίγυπτο, την αγγλική λογοτεχνία, τις σχέσεις των δύο φύλων, τις αναπαραστάσεις του αραβικού κόσμου από τη Δύση. Λίγες μέρες μετά την εξέγερση στην Πλατεία Ταχρίρ, βρέθηκε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια μεταφέροντας στο αμερικανικό ακροατήριο την ατμόσφαιρα της εξέγερσης από την πατρίδα της και ειδικά τον ρόλο των γυναικών. Είναι η πρώτη γυναίκα ομιλήτρια που έδωσε την ετήσια καθιερωμένη διάλεξη «Εdward W. Said Μemorial Lecture» που εκείνη τη μέρα συνέπεσε με τη Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας. Μίλησε ωστόσο για το πώς διαφορετικοί άνθρωποι έβρισκαν μια οντότητα στο χάος της επανάστασης και στις διαφοροποιημένες πολιτικά ομάδες που ενεργοποιούνταν σε ένα επαναστατικό κύτταρο.

Η Αχντάφ Σουέιφ γεννήθηκε στο Κάιρο το 1950 από διανοούμενους γονείς: ο πατέρας, καθηγητής Ψυχολογίας, στα 18 του φυλακίστηκε για την αντιβρετανική του στάση και κατά τη διάρκεια της κράτησής του μετέφραζε Αριστοτέλη, και η κλασικής παιδείας μητέρα της ακόμη διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Καΐρου. Η Σουέιφ βρέθηκε στην Αγγλία δύο φορές σε μικρή ηλικία ακολουθώντας την πανεπιστημιακή καριέρα τής μητέρας της. Αργότερα προσέφυγε κι αυτή για μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία. Γυναίκα με ιδιαίτερη φεμινιστική και αγωνιστική διάθεση, εξακολουθεί να είναι υπέρμαχος των Αράβων σε κάθε γωνιά της γης. Δημοσιεύει άρθρα πάνω σε θέματα λογοτεχνικής θεωρίας στην «Αλ Αχράμ» και στην «Γκάρντιαν». Το δεύτερο μυθιστόρημά της «Τhe eye of the sun» (1992) ήταν από χρόνια απαγορευμένο στην Αίγυπτο, αν και αποσπασματικά διδάσκεται στα πανεπιστήμια.

Το 2000 βρισκόταν στη Δυτική Οχθη, όταν είχε αρχίσει η Ιντιφάντα, και έγραψε δύο άρθρα που προκάλεσαν μεγάλη αίσθηση. Το 2005 μετέφρασε το βιβλίο του παλαιστίνιου ποιητή Μπαργκούτι «Ι saw Ramallah», μία από τις σημαντικότερες καταθέσεις του παλαιστινιακού εκπατρισμού, το οποίο προλόγισε ο Σαΐντ. Τα δοκίμιά της επικεντρώνονται πάντα στον αραβικό κόσμο και στις σχέσεις του με τη Δύση. Οι δράσεις της πολλές φορές βρίσκουν αντίθετους αρκετούς Παλαιστίνιους και Ισραηλινούς που την κατηγορούν ως μια υπεροπτική διανοούμενη μαχήτρια. Ακόμη, πολλοί άραβες διανοούμενοι την κατηγορούν επειδή επέλεξε την αγγλική ως γλώσσα της λογοτεχνίας και της μαχητικής της αρθρογραφίας.

Στα εξαιρετικά δοκίμιά της, που περιλαμβάνονται στον τόμο «Μezzaterra» (2004), σημειώνει πόσο σημαντικό ήταν να μεγαλώνει κανείς τη δεκαετία του ΄60 στην Αίγυπτο. Μια κοινωνία μουσουλμανική/ χριστιανική/ αραβική/ αφρικανική/ μεσογειακή με διαφορετικές πολιτικές αποκλίσεις και χωρίς απαραίτητα να βρίσκονται σε ευθυγράμμιση οι κοινωνικές τάσεις. Αλλωστε «Μezzaterra» για τη Σουέιφ σημαίνει εκείνο τοκοινό έδαφος , που προέρχεται από τις διεργασίες διαφορετικών νοοτροπιών.

Αργότερα, η Σουέιφ γνωρίστηκε με τον ποιητή και εκδότη Ιαν Χάμιλτον και παντρεύτηκαν. Τότε ήταν που ο Χάμιλτον προσηλυτίστηκε στον ισλαμισμό. Εκτός από τον έρωτα, τους ένωνε η κοινή τους αγάπη για ιστορίες, όντας και οι δύο εξαιρετικοί αφηγητές.