Στου παράλογου την πόρτα…

Καλή σας ηµέρα, κυρία Φοίβη.

Σας στέλνω αυτή την επιστολή για να σας αφηγηθώ την απίστευτη ιστορία µου.

Να σας ενηµερώσω κατ’ αρχάς ότι έχασα τον πατέρα µου το 1997 από ασθένεια. Μου άφησε ένα σπίτι για το οποίο πλήρωσα τότε κληρονοµιά (αποδοχή κληρονοµίας) κάπου 24 εκατοµµύρια δραχµές. Αυτό κρατήστε το στην άκρη.

Και ερχόµαστε στην Ελλάδα του 2011. Οπου πάω να πάρωφορολογική ενηµερότητα και οι υπάλληλοι της ∆ΟΥ µού λένε (γελώνταςκαι οι ίδιοι από το απίστευτο φιρµάνι) ότι δεν µπορούν να µου δώσουν διότι χρωστάω, λέει, 10.000 ευρώ για την οικοσκευή. ∆ηλαδή, για ένα παλιό ψυγείο, µια κουζίνα, µερικά κουζινικά, ένα τραπέζι, κάτι καρέκλες, έναν καναπέ, ένα κρεβάτι και ένα κοµοδίνο (όλα παλιά). Τόσο αποφάσισαν πως έκαναν – σε επίπεδο φόρου µάλιστα – όλα αυτά.

Σε τι κράτος ζούµε; Φαντάζοµαι πως θα το έχετε αναρωτηθεί. Να λοιπόν µια ακόµη ιστορία για να το καταλάβουµε.

Στράτος Αναγνωστόπουλος < Εδώ, αγαπητέ Στράτο, το ίδιο αυτό παράλογο και φαιδρό κράτος – στο οποίο οι εφοριακοί του βρίσκονται (τι παράξενο!) µε εκατοµµύρια ευρώ στους προσωπικούς τους λογαριασµούς και δεν ανοίγει µύτη – που χρειάζεται χρήµατα για να κλείσει τα τεράστια ελλείµµατά του, µεταθέτει διαρκώς τις ηµεροµηνίεςλήξης για την υποβολή των φορολογικών δηλώσεων, ουσιαστικά ανεξήγητα. Εδώ, πετάει το πυροτέχνηµα για τους ηµιυπαίθριους και την «τακτοποίησή» τους, καιµπλοκάρει όλο το σύστηµα κατάθεσης εγγράφων – ακόµη κι αυτό – για πάνω από δύο µήνες, από τονΦεβρουάριο δηλαδή, και φτάνουν να µετατίθενται οι πληρωµές για τον Οκτώβριο. Επίσης, φίλος είχε φτάσει να λάβει κλήση για παράνοµο παρκάρισµα του αυτοκινήτου του πατέρα του που είχε πεθάνει δεκαπέντε χρόνια πριν, οπότε και είχε πουληθεί και το Ι.Χ.! Σοφή η ρήση «Στην Ελλάδα ζεις, δεν υπάρχει ελπίς»…