Πάρτε βαθιά ανάσα

Αγαπητή Φοίβη ∆εν ξέρω πώς µού βγήκε σήµερα να σου γράψω…

Ισως λόγω της ηµέρας που πέρα από αρώµατα και χρώµατα συµβολικά µάς παρακινεί να ν’ αγωνιστούµε, να διεκδικήσουµε την πάλαι ποτέ ελεύθερη βούλησή µας, ν’ αποφασίζουµε και να ενεργούµε αυθόρµητα χωρίς υστερόβουλους κι ευτελείς συλλογισµούς, µε αρκετό οξυγόνο για να αναπνέουµε ώστε παίρνοντας βαθιές ανάσες να µπορούµε να ανέβουµε πάλι στην επιφάνεια και να βροντοφωνάξουµε για την ύπαρξή µας.

«Εδώ είµαστε, λοιπόν! Μας βλέπετε;».

Κανείς δεν παίρνει πια θέση γιατί όλοι έχουν πάρει µια θέση στον ήλιο και δύσκολα την αποχωρίζονται!

Ανακαλώντας στη µνήµη τούς αγώνες εκείνων που θυσιάστηκαν µια τέτοια ηµέρα για το δικό µας µέλλον, λυπάµαι αφάνταστα πρώτα για την κατάντια µας και µετά για την ανέλπιστη τύχη µας να γεννηθούµε σε µια τέτοια ευλογηµένη χώρα και να µην µπορούµε ούτε να το εκτιµήσουµε αλλά ούτε και να το αξιοποιήσουµε…

Αντε και του χρόνου καλύτερα…

Ελισάβετ Ιακωβίδου. Εκπαιδευτικός, συγγραφέας < Ισως η γενική κατήφεια να είναι µεγαλύτερο σύµπτωµα κοινωνικής κρίσης από την ίδια την οικονοµική κρίση…