Η γραφή κρίση δεν φοβάται

Λογοτεχνικά βραβεία «Διαβάζω» για 15η χρονιά µέσα από µια παραγωγική και ενδιαφέρουσα χρονιά.
Σε δύσκολες και κρίσιµες εποχές, οι άνθρωποι εξακολουθούν και γράφουν…

Από τις πιο ανθηρές περιόδους διανύει το διήγηµα καιη νουβέλα, ενώ η αναψηλάφησητης νεώτερης ιστορίας µας, που ώς τώρα ήταν δουλειά τηςεπιστήµης, αποτελεί πλέον προνοµιακό πεδίογια τους µυθιστοριογράφους. Τα δοκίµια δεναρέσουν στοµεγάλο κοινό. «Ακόµα και εκείνα που δεν έχουν µόνο λογοτεχνικό ή φιλολογικό αντικείµενο και επεκτείνονται σε ό,τι ονοµάζουµε επιστήµες του ανθρώπου είναι δύσκολο να βγουν έξω από τον κύκλο του λόγιου κοινού», έλεγε χθες ο Αλέξης Ζήρας, λογοτεχνικός κριτικός και πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων, συνοψίζοντας σε πέντε έξι σηµεία τιςτάσεις της εκδοτικής παραγωγής που καταγράφει συστηµατικά τα τελευταία 15 χρόνια το περιοδικό «∆ιαβάζω».

Για 15η χρονιά, φέτος, το περιοδικό θα απονείµει τα βραβεία «∆ιαβάζω» σε τελετή που θα γίνει στις 17 Μαΐου στο Μουσείο Μπενάκη, ενώ για πρώτη φορά θα απονεµηθεί (σε εκδότη, βιβλιοπώλη ή βιβλιοδέτη) ένα επιπλέον βραβείο, στη µνήµη του ιδρυτή του περιοδικού Περικλή Αθανασόπουλου. Και κάτι ακόµα. Παρά την κρίση, ο µεγάλος χορηγός των βραβείων – Οργανισµός Συλλογικής ∆ι αχείρισης Εργων του Λόγου – αυξάνει το χρηµατικόέπαθλο στα 2.000 ευρώ.

Οι µικρές λίστες υποψηφίων για τις διάφορες κατηγορίες βραβείων του περιοδικού, όπως ανακοινώθηκαν χθες, διαµορφώνονται ως εξής: για το βραβείο µυθιστορήµατος υποψήφιοι είναι οι Kώστας Ακρίβος -«Ποιος θυµάται τον Αλφόνς»(Εκδ. Μεταίχµιο), Λένα ∆ιβάνη – «Εναπεινασµένο στόµα» (Καστανιώτης), Μάρω ∆ούκα – «Το δίκιο είναι ζόρικο πολύ» (Πατάκης), Τάκης Θεοδωρόπουλος – «Το ξυπόλητο σύννεφο» (Ωκεανίδα),Ιωάννα Καρυστιάνη – «Τασακιά» (Καστανιώτης), Θωµάς Κοροβίνης – «Ο γύρος του θανάτου»(Αγρα), Γιάννης Μακριδάκης – «Ηλιος µε δόντια» (Εστία), Αµάντα Μιχαλοπούλου – «Πώς να κρυφτείς» (Καστανιώτης), Σοφία Νικολαΐδου – «Απόψε δεν έχουµε φίλους» (Μεταίχµιο), Μιλτιάδης Β. Χατζόπουλος – «Ο Περατικός» (Εστία).

∆ιήγηµα – Νουβέλα: Μιχάλης Γκανάς – «Γυναικών, µικρές και πολύ µικρές ιστορίες» (Μελάνι), Τάσος Γουδέλης – «Η παρουσία» (Κέδρος), Αλκη Ζέη- «Σπανιόλικα παπούτσια καιάλλες ιστορίες» (Καστανιώτης), Αλέξανδρος Ισαρης – «Βίνκελµαν ή Το πεπρωµένο» (Κίχλη), Τάσος Καλούτσας – «Η ωραιότερη µέρα» (Μεταίχµιο), Λένα Κιτσοπούλου – «Μεγάλοι δρόµοι» (Μεταίχµιο), Γιώργος Κυπραίος -«Αλεξάνδρεια, τέλος εποχής» (Ιαµβος), Αχιλλέας Κυριακίδης – «Κωµωδία» (Πόλις), Χρήστος Οικονόµου – «Κάτι θα γίνει, θα δεις» (Πόλις), Ελεωνόρα Σταθοπούλου – «Καλό αίµα, Κακό αίµα» (Εστία).

Ποίηση: Νάσος Βαγενάς – «Στη νήσο των Μακάρων» (Κέδρος), ΓιώργοςΒέης -«Μετάξιστον κήπο» (Υψιλον), Γιώργος Βέλτσος – «Ανάποδα οδεύει ο δολοφόνος» (Καστανιώτης), Σταύρος Ζαφειρίου – «Ενοχικόν. Ο µονόλογος ενός δράστη» (Νεφέλη), Χριστόφορος Λιοντάκης – «Στο τέρµα της πλάνης» (Καστανιώτης), Γιώργος Μαρκόπουλος -«Κρυφός κυνηγός» (Κέδρος), Κώστας Μαυρουδής – «Τέσσερις εποχές» (Κέδρος), ∆ήµητρα Χ. Χριστοδούλου – «Πώς αυτοκτονούνοι ΑΣσύριοι» (Πατάκης), ΑργύρηςΧιόνης – «Ο,τι περιγράφω µε περιγράφει» (Γαβριηλίδης).

Θα δοθούν επίσης βραβεία λογοτεχνικού δοκιµίου – µελέτης (Σ. Αθήνη, Σ. Αλεξίου, Β. Αποστολίδου, Φ. ∆. ∆ρακονταειδής, Σ. Ζουµπουλάκης, Β. Καραποστόλης, Ν. Παπαχριστόπουλος, Γ. Πεντζίκης, Σ. Ράµφος, Κ. Τσουκαλάς), πρωτοεµφανιζόµενου συγγραφέα (Α. Αφεντουλίδου, Μ. Γεννάρης, Σ. Κάββαλου, Λ. Καλλέργη, ∆. Κασκάλη, Μ. Λάµπρου, Α. Μελιδώνης, Β. Νικολοπούλου και Θ. Ρακόπουλος) εικονογραφηµένου παιδικού βιβλίου και λογοτεχνικού βιβλίου για µεγάλα παιδιά.


Εγκληµα στον λαβύρινθο

Ο επιθεωρητής Εµπερχαρντ Μοκ, δηµιούργηµα του Μάρεκ Κραγιέφσκι _ του πιο διάσηµου συγγραφέα αστυνοµικών µυθιστορηµάτων στην Πολωνία _ και πρωταγωνιστής της πενταλογίας του µε φόντο την πόλη Μπρέσλαου, αναγκάζεται στο τελευταίο βιβλίο, να ταξιδέψει στο Λβοφ. Η στυγερή δολοφονία µιας νεαρής κοπέλας, που βρέθηκε βιασµένη και κατακρεουργηµένη, αναγκάζει τον οξυδερκή επιθεωρητή να περιπλανηθεί στα στενά σοκάκια της εβραϊκής συνοικίας, ο λαβύρινθος µες στον οποίο κινείται ο στυγερός δολοφόνος ωσάν άλλος Μινώταυρος. ∆ίπλατου, ο αστυνοµικός Εντβαρντ Ποπιέλσκι, έτοιµος να παραβεί νοµικές και ηθικές αρχές για να πετύχει τον σκοπό του.


Το Ολοκαύτωµα αλλιώς

Ενας εξαίρετος ταριχευτής, συγγραφέας ενός θεατρικού, µια γαϊδάρα, η Βεατρίκη, και µια µαϊµού, ο Βιργίλιος, επιτρέπουν στον Καναδό συγγραφέα Γιαν Μαρτέλ _ βραβείο Hugh MacLennan 2001 και βραβείο Booker 2002 για το µυθιστόρηµα «Η Ζωή Του Πι» _ να µας µιλήσει για το Ολοκαύτωµα. Ακολουθώντας το «παράδειγµα» του Οργουελ και τηςΦάρµας των Ζώων του,ο καναδός συγγραφέας προσεγγίζει τη γενοκτονία των Εβραίων, µε έναν έντονο όσο και περιεκτικό συµβολισµό. Ενα έργο που δέχτηκε εξαιρετικά αρνητική κριτική από τους «Times» της Νέας Υόρκης, επιβεβαιώνοντας την αξία της διαφορετικότητας στην αντιµετώπιση ενός φορτισµένουιστορικά γεγονότος.


Η ζωή έχει τις απαντήσεις

Τι άλλο θα µπορούσε να είναι η ευτυχία στη ζωή των ανθρώπων πέρα από το βίωµα της ζωής της ίδιας; Είναι το κεντρικό ερώτηµα που διατρέχει όλο το βιβλίο του Τολστόι, µέσα απόαντιθέσεις, εντάσεις, µικρές ή µεγάλες προσωπικές νίκες και ήττες, στη σχέση του Σεργκέι και της πολύ νεώτερης Μάσα. Η κατάληξη έρχεται τελικά µέσα από τη «συµφιλίωση» µε επιθυµίες, συναισθήµατα, αλλά και αποδοχή του δεδοµένου χρόνου, της γήινης όσο και στέρεης «ανθρώπινης» µοίρας. Ειρωνεία της τύχης, αυτή η αποδοχή και η «Οικογενειακή Ευτυχία» ήταν κάτι που δεν βίωσε ο ίδιος ο συγγραφέας, αµφισβητούµενος πάντα από τη γυναίκα του και τα δεκατρία παιδιά τους…


Πολιτικές κόντρες
< Σ.Μ.

∆ιχασµένησε δύοστρατόπεδα, από τη µία οι συντηρητικοί Ρεπουµπλικανοί από την άλλη οι προοδευτικοί ∆ηµοκρατικοί, η αµερικανική πολιτικήσκηνή βρίσκεται σύµφωνα µε τον Ρόναλντ Ντουόρκιν, έναν από τουςκορυφαίους πολιτικούς στοχαστές της εποχής µας,σε άθλια κατάσταση.Κύριο χαρακτηριστικό αυτής, µια διαρκής και αβυσσαλέα διαφωνία η οποίαεκφράζει διαφορές καιαντιπαλότητες όχι µόνονπολιτικές αλλά και πολιτισµικές. Οι δύο διαφορετικές πολιτικές εκφράζουν δύο διαφορετικές κουλτούρες εντελώς ασυµβίβαστες µεταξύ τους. Είναι όµως πράγµατι έτσι; Είναι το χάσµα τόσο βαθύ που να καθιστά ανούσια κάθε απόπειρα διαλόγου ή υπάρχει ένας κοινός τόπος πάνω στον οποίο θα µπορούσε να υπάρξει, αντί για τη ρητορική του µίσους και του διχασµού, µια ουσιαστική αντιπαράθεση πολιτικών επιχειρηµάτων; Σύµφωνα µε τον αµερικανό στοχαστή,δύο θεµελιώδεις αρχές και παράλληλα συνθήκες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, η αρχή της εγγενούς αξίας της ανθρώπινης ζωής και η αρχή της προσωπικής ευθύνης κάθε ανθρώπου για την πορεία της ζωής του, µπορούν να γίνουν αποδεκτές και από τις δύο πλευρές και να επιτρέψουν τη διεξαγωγή ενός ειλικρινούς διαλόγου για τα βασικά θέµατα που απασχολούν την αµερικανική πολιτική σκηνή: ανθρώπινα δικαιώµατα, ρόλος της θρησκείας, κοινωνική δικαιοσύνη,αξία της δηµοκρατίας.Ο Ντουόρκιν ολοκληρώνειτη µελέτη του προτείνοντας έναν διαφορετικό φιλελευθερισµό, λιγότεροαπολογητικό και πιο δεκτικό.