Προσκήνιο

¬ Ξεπερασµένη πια η αµερικάνικη κοµεντί «Μαίρη Μαίρη» της Τζιν Κερ. ∆εν θα ήταν τόσο βαρετή αν την επωµίζονταν λαµπεροί ερµηνευτές του είδους. Ούτε, όµως, η σωστή αλλά θαµπή Αντιγόνη ∆ρακουλάκη ούτε ο Πέτρος Πετράκης, που έπαιζε όσο πιο ψεύτικα και ποζάτα γίνεται, ούτε ο Μάνος Παπαγιάννης, που βγάζει περίπου ως ηλίθιο τον αβανταδόρικο ρόλο του Ντερκ, είναι. Βρήκα καλύτερους τον Ισίδωρο Σταµούλη και την Ευγενία Παναγοπούλου, αν και άπειρη. Η σκηνοθεσία του Γιώργου Κιµούλη – που έπειτα από µία συµπαθητική αρχή στο δεύτερο µέρος οδηγεί το µπουλβάρ στο τσίρκο – δεν τους βοήθησε. Παράσταση – ελληνικών – τηλεοπτικών προδιαγραφών («Πόρτα»).

¬ Ενα ζευγάρι σαραντάρηδων – αρχιτέκτονες, παντρεµένοι, µε παιδιά – βρίσκεται για λόγους επαγγελµατικούς στο ξενοδοχείο ενός νησιού µία βροχερή νύχτα. Ετσι ξαφνικά ο άντρας εκστοµίζει πως θέλει να χωρίσουνε. Απωθηµένα και ανείπωτα είκοσι πέντε χρόνων αναδύονται και οι δυο τους κατασπαράσσονται για να παραδεχθούν, όταν ξηµερώσει, πως η συνήθεια τους καταδικάζει να είναι µαζί. Με ρίζες στον Στρίντµπεργκ, στο «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» του Αλµπι και στις «Σκηνές από ένα γάµο» του Μπέργκµαν, το έργο του Γιώργου Ηλιόπουλου «4 Ever – Για πάντα» χωρίς να πρωτοτυπεί, είναι ένα κείµενο σφιχτό, µε οικονοµία γραµµένο και καίριο έστω και αν το φινάλε του µοιάζει κάπως βεβιασµένο. Η αστραφτερή σκηνοθεσία – λεπτοδουλειά µε εξαιρετικούς ρυθµούς – της Βαρβάρας ∆ούκα και οι εκ βαθέων ερµηνείες του Νίκου Αρβανίτη και της Ντίνας Αβαγιανού – έχει µεγάλη εξέλιξη ως ηθοποιός – το αναδεικνύουν («Στοά»).