Υλικά κατεδαφίσεων

ΤΟ ΕΡΓΟ. ΜέσκαρηΡουµπίνη. ΓεννηµένησταςΕπάλξεις.Κωµόπολη – πρωτεύουσα επαρχίας. Κάπου στηνΠελοπόννησο. Πριν από τον Πόλεµο. Ο πατέρας χάθηκε στο µέτωπο – έτσι νοµίζει η οικογένεια. ∆ύο ακόµη αδέλφια, αγόρια. Η Μεγάλη Πείνατης Κατοχής.Η µάνα – Μέσκαρη Ασηµίνα – για να γλιτώσει τα παιδιά της θα αναγκαστεί να εκπορνευτεί – ένας ιταλός αξιωµατικός, ο «µόνιµός» τηςκαι, στη συνέχεια, ο διάδοχός του. Οµεγαλύτερος γιοςθα τουςπαρατήσει και θα φύγει – θα χαθεί. Μετά την Απελευθέρωση – Λαοκρατία! – θατην κουρέψουν και θατην ποµπέψουν – τηνΑσηµίνα βρήκανε,οι µεγαλοπουτάνες δενθαποµπευτούν, «έχουν κρεµάσει εγγλέζικη σηµαία στα µπαλκόνια τους»…

Ηοικογένειαφυγαδεύεταιστην Αθήνα, ο τόπος τουςδεν τους σηκώνει – µητριάπατρίδα. Βρίσκουν στέγη και καταφύγιο σ’ ένα εγκαταλειµµένο πολυβολείο που το µοιράζονται µ’έναν «σακάτη».Που την πέφτει σε µάνα και σε κόρη. Θα επιζήσουν µετη ζητιανιά,σέρνοντας σ’ ένα καροτσάκι τον ανάπηρο.

Η Ασηµίνα,που µετάτο πόµπεµα έχασε τη φωνή της, γίνεται Μίνα και η κόρη, σταµπουλούκια που διάλεξε να κάνει καριέρα, το Ρουµπίνη θατο κάνειΡαραού. Θαµείνειανύπαντρη – εισπράττει άλλωστε σύνταξη ως «κόρη πεσόντος υπέρ τουΕθνους». Ο οποίος «πεσών» θα εµφανιστεί:

είχε λιποτακτήσει και είχε κάνει άλλη οικογένεια µε άλλο όνοµα αλλά θέλησε να δει την κόρη του. Ευτυχώς δεν επιµένει – η σύνταξή της δεν θα απειληθεί.

Μάνα καικόρη θαεγκαταλείψουν το πολυβολείο όταν οι µπουλντόζες το ισοπεδώσουν – µαζί µε τον ανάπηρο… – και θα στεγαστούν σε δυάρι – «µεαντρέ και παρκέ».Και η Ασηµίνα κάποια στιγµή, πρινφύγει από τη ζωή, θα µιλήσει: δεν είχε χάσει τη φωνή της –απλώς αρνιόταν να τη χρησιµοποιήσει.

ΟΠαύλοςΜάτεσιςµετέγραψεο ίδιος, χωρίς καθόλου να κρύψει την αφηγηµατική καταγωγή του, διπλασιάζοντας ταπρόσωπα µάναςκαι κόρης –παρελθόν καιπαρόν –, το µυθιστόρηµά του «Η µητέρα του σκύλου» (1990),ένα µυθιστόρηµα µεθέµαόχιιδιαίτερα πρωτότυπο αλλά µε πολλές πολύ δυνατές στιγµές, σεέργο θεατρικό µετον ίδιο τίτλο. Ενα έργοµε ποιητικά πετάγµατα καιµε συγκίνηση,νεορεαλιστικών καταβολών,που κατεδαφίζει τις έννοιες πατρίς, θρησκεία, οικογένεια και πλέκει το κυνικό, σαρδόνιο χιούµορ – τοοποίο πυροδοτεί η πλούσιαγλώσσα που οσυγγραφέας χρησιµοποιείανακατεύοντας, χωρίς να του λείπει η εκζήτηση,ψευτοκαθαρεύουσα και ντοπιολαλιές – µε το τραγικό αλλά και µε το µελόδραµα.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Ο Νικίτα Μιλιβόγεβιτς όχιαπλώς σεβάστηκε αυτήτηναφηγηµατική καταγωγή του έργου αλλάκαι την τόνισεοργανώνοντας µίαπαράσταση αφηγηµατικού χαρακτήρα–µετωπικά στησίµατα, απεύθυνσηστο κοινό… –ενώ, αντίθετα,αντιστικτικά προς τους κάποτε υψηλούς τόνους του κειµένου, επέλεξε τόνους χαµηλούς πουενίσχυσαν εσωτερικά τη δραµατικότητα, ειδικά στη συγκλονιστική σκηνή της διαπόµπευσης.

Οι εξαίρετοι ρυθµοί και τα τελετουργικά, έξοχα κινηµένα από την Αµάλια Μπένετ,σύνολα, στασυν της παράστασής του.Ηοποίαπολλά χρωστάει στα µινιµαλιστικά σκηνικά και στακοστούµια του ΚέννυΜαΚΛΈΛΑΝ, στους φωτισµούς του Σάκη Μπιρµπίλη και, κυρίως, στιςµουσικές του ∆ηµήτρη Καµαρωτού.

ΟΙΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Στηνπαράσταση δενεντόπισα κάποιαερµηνεία πουνα τηνεκτοξεύει αλλάη Θέµις Μπαζάκα πιστεύω πωςδίνει µε επάρκεια και εσωτερικότητα την ώριµηΡαραού.Αντιθέτωςένιωσα αυτή η εσωτερικότητα να λείπει απότηνεπίσηςεπαρκή,πάντως, Ηρώ – Ελένη Μπέζου. Νοµίζω πως η ΘεοδώραΤζήµου είναιη καλύτερη τηςπαράστασης ενώικανοποιητικούς βρήκατον ΚώσταΒασαρδάνη, τηνΑγγελική∆ηµητρακοπούλου, τον Θεµιστοκλή Πάνου, πιοαδύνατουςτηνΥβόννηΜαλτέζου, τονΒασίληΚαραµπούλα, τον Αντώνη Φραγκάκη, τον Γιάννη Τσεµπερλίδη και την, κάπως εκτός κλίµατος, Τζένη Κόλλια.

Εν ολίγοις.
Ενα ενδιαφέρον έργο, µία ενδιαφέρουσα παράσταση.

info

Στο Εθνικό Θέατρο / Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» (Αγίου Κωνσταντίνου 22 – 24, τηλ.
210-5288.170 – 1, 210-3305.074, 210-7234.567). Μέχρι 15 Μαΐου.