Της πατρίδας µου η σηµαία…

Της πατρίδας µου η σηµαία έχει χρώµα πορφυρό και στη µέση χαραγµένο έναν κίτρινο σταυρό. Και στα τέσσερα πορφυρά τετράγωνα, τέσσερα Β: Βασιλεύ βασιλέων βασιλεί βοήθει. Ποιον βασιλέα να βοηθήσει ο βασιλεύς των βασιλέων; Τον Παλαιολόγο. Αφού πατρίδα µας το Βυζάντιο, ως γνωστόν.

Είχα χρόνια να τη δω αυτήν τη σηµαία. Την πρωτόµαθα από τα κόλλυβα που έφτιαχνε µε χρωµατιστή ζάχαρη ο Σίµων Καράς, σε εκδήλωση για την άλωση της Πόλης, κάθε 29 Μαΐου, µε υπέροχους βέβαια βυζαντινούς ύµνους και παραδοσιακά τραγούδια. Όµως ο Καράς ήταν ο Καράς, κι ας ζούσε νοερά στο Βυζάντιο –ώς και το ρολόι του, βυζαντινή ώρα λέγαµε πως έδειχνε.

Και πριν από κάνα δυο µήνες την είδα ξαφνιασµένος τη σηµαία αυτή στα χέρια Χρυσαυγιτών, σε µία από τις εξορµήσεις τους στο κέντρο της Αθήνας.

Και τώρα, µεγαλοβδοµάδα, νά σου την η Παλαιολόγει ος σε κεντρική εκκλησία του Πειραιά (φωτογραφία). Πλάι στην ελληνική και την καθιερωµένη πια βυζαντινή, την κίτρινη µε τον δικέφαλο. Που κι αυτή, των τελευταίων δεκαετιών µόδα είναι: µόνο ελληνική σηµαία κυµάτιζε παλιά στις εκκλησίες και στις εξέδρες για την Ανάσταση π.χ., ή κάτι γιρλάντες µε πολύχρωµα σηµαιάκια, καθαρά διακοσµητικά, συχνά µε εκκλησιαστικά σύµβολα, όπως ΙΧΘΥΣ κ.ά. Κάποια στιγµή ξεφύτρωσε η βυζαντινή, εκκλησιαστική την είπανε, και λίγο λίγο γενικεύτηκε, τόσο που θεωρείται πια αυτονόητη, και δίχως τάχα φόρτιση ιδεολογική ή άλλη. Και νά που προστέθηκε τώρα και του Παλαιολόγου η σηµαία. Την είδα, είπα, σε κεντρική εκκλησία του Πειραιά, έπειτα σε άλλη, σε άλλη… Φούσκωσα από περηφάνια για την καινούρια µου πόλη, µικρανιψιά, ως φαίνεται, ή και θυγατέρα της Βασιλευούσης. Τώρα τι µου λέτεεσείς για τη Χρυσή Αυγή, σύµπτωση απλή.