Μέρα Μαγιού μού μίσεψες

Τι έκανες, γιε μου, εσύ κακό;

Για τους δικούς σου κόπους την πλερωμή σου ζήτησες απ΄ άδικους ανθρώπους.

Λίγο ψωμάκι ζήτησες και σούδωκαν μαχαίρι, τον ίδρωτά σου ζήτησες και σούκοψαν το χέρι.

Δεν ήσουν ζήτουλας εσύ να πας παρακαλιόντας, με τη γερή σου την καρδιά πήγες ορθοπατώντας.

Και χύμηξαν απάνου σου τα σμουλωχτά κοράκια και σούπιαν το αίμα, γιόκα μου, σου κλείσαν τα χειλάκια.

Τώρα οι παλάμες σου οι αχνές, μονάκριβέ μου κρίνε, σα δυο πουλάκια ανήμπορα και πληγωμένα μου είνε.

Που τα φτερά τους δίπλωσαν και πια δε φτερουγούνε και τα κρατώ στα χέρια μου και δε μου κελαϊδούνε.

Ω, γιε μου, αυτοί που σ΄ έσφαξαν σφαγμένα να τα βρούνε τα τέκνα τους και τους γονιούς και στο αίμα να πνιγούνε.

Και στο αίμα τους τη φούστα μου κόκκινη να τη βάψω και να χορέψω. Αχ, γιόκα μου, δεν πάει μου να σε κλάψω.

(Γιάννης Ρίτσος: από το ποίημα του «Επιτάφιου» όπως δημοσιεύτηκε στον «Ριζοσπάστη» της 12ης Μαΐου 1936)

Εβδομήντα πέντε χρόνια μετά τις μοιραίες για το σώμα της Θεσσαλονίκης αλλά και για τις πολιτικές εξελίξεις πολιτικές δολοφονίες 12 εργατών- διαδηλωτών, τον Μάη του ΄36 που «γέννησε» τον θρυλικό «Επιτάφιο» των Ρίτσου και Θεοδωράκη, εκπρόσωποι των εργατικών σωματείων θα καταθέσουν μεθαύριο στεφάνια στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου και Εγνατίας όπου έπεσε νεκρός από πυρά της αστυνομίας ο Τάσος Τούσης- ο πρώτος νεκρός του Μάη του ΄36. Εκείνος ο αιματοβαμμένος Μάης, που έφερε λίγο αργότερα και τη δικτατορία Μεταξά (όπως η δολοφονία του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη, τον Μάη του 1963, πάλι στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, έφερε τη δικτατορία των συνταγματαρχών) έγινε σύμβολο των εργατικών αγώνων. Δεν έχουν όμως ακόμη ειπωθεί όλα για εκείνες τις ημέρες…