Προσκήνιο

Το απλό, «καθαρό» αφήγηµα, «Μια κοινότατη ιστορία» του Γιάννη Ρίτσου, από το «Εικονοστάσιο ανωνύµων αγίων», ήταν η βάση για την παράσταση «Ανώνυµη αγία ή Μια κοινότατη ιστορία» της Μαριάννας Κάλµπαρη (θεατρική µεταφορά και σκηνοθεσία). Με τη συνεργασία του Κωνσταντίνου Ζαµάνη (σκηνικά και κοστούµια) που εµφανίζει µία ισχυρή προσωπικότητα στη δουλειά του, του Νέστορα Κοψιδά (µουσική επιµέλεια καθοριστική), του ∆ιαµαντή Καραναστάση (σχεδιασµός ήχου), της Μαρίζας Τσίγκα (επιµέλεια κίνησης), του Λευτέρη Παυλόπουλου (σχεδιασµός φωτισµών) και των ηθοποιών της – η Σοφία Σεϊρλή (αν και θα προτιµούσα µία αυθεντικά λαϊκή ηθοποιό για τον ρόλο της Τριανταφυλλιάς), η Βίκυ Βολιώτη στον καλύτερό της ρόλο στο θέατρο, ο γεµάτος ενέργεια Κρις Ραντάνωφ και η πολλά υποσχόµενη, εκφραστικότατη Θάλεια Γρίβα – η σκηνοθέτρια δηµιούργησε µία αισθαντική αλλά και βαθιά συγκινητική – συγκίνηση λεπτή που ανέδειξε το ύφος του Ρίτσου – παράσταση, σκοτεινή και µαζί φωτεινή, που µε παρέπεµψε στον Παπαδιαµάντη («Θέατρο Τέχνης» / Υπόγειο).

Χιούµορ προσωπικό, ναι, διαθέτει.

Μία αδιόρατη µελαγχολία, ναι. Αλλά µε το θέατρο αµφιβάλλω αν έχει µεγάλη σχέση το έργο του Σταύρου Τσιώλη «Ταξιδεύοντας µε τον ΠΑΟΚ» που παρουσιάστηκε στο «Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν». Και ο σκηνοθέτης Κωστής Καπελώνης ένιωσα να βρίσκεται σε µεγάλη αµηχανία πώς να δέσει τα αλληλογρονθοκοπούµενα στοιχεία του. Αποτέλεσµα: ένα εντελώς αµήχανον τέχνηµα µε άνευ λόγου και αιτίας εµφανιζόµενο στη σκηνή τον Αργύρη Μπακιρτζή να απαγγέλλει ερασιτεχνικά το ποίηµά του και µε µόνη διασωζόµενη τη Λουκία Πιστιόλα ως επιθεωρησιακή α λα Μαρίκα Νέζερ Κυρία.