Φτωχότεροι, αλλά όχι ανταγωνιστικότεροι

Δεν είχαµε καµιά αµφιβολία, αλλά τα στοιχεία της Τραπέζης της Ελλάδος που παρουσίασε ο διοικητής της, Γιώργος προβόπουλος, την περασµένη ∆ευτέρα µάς το επιβεβαίωσαν: τα δύο τελευταία χρόνια γίναµε όλοι φτωχότεροι.

Ειδικότερα, το 2009 οι µέσες πραγµατικές αποδοχές µας (αποπληθωρισµένες) µειώθηκαν κατά 9,3%, ενώ φέτος αναµένεται να µειωθούν περαιτέρω κατά 5% – 5,8%.

Για τους δηµοσίους υπαλλήλους τα πράγµατα είναι χειρότερα, καθώς οι µέσες πραγµατικές αποδοχές τους υποχώρησαν σε επίπεδο χαµηλότερο του 2003.

πάντως, η κεντρική τράπεζα εκτιµά ότι και στον ιδιωτικό τοµέα, περίπου το 40-50% των µισθωτών υπέστη µείωση της τάξης του 10%. Ετσι, παρ’ όλο που ηκυβέρνηση απέφυγε αναφορά για τον ιδιωτικό τοµέα στο Μνηµόνιο, η µείωση συντελέσθηκε ντε φάκτο.

Γιατί έγιναν όλα αυτά; Εκτός από τη µείωση του ελλείµµατος του προϋπολογισµού, υποτίθεται βασικός στόχος ήταν η βελτίωσητης ανταγωνιστικότητας. ∆υστυχώς, όπως αποδεικνύουν τώρα τα στοιχεία της Τραπέζης της Ελλάδος, παρά τις θυσίες, ελάχιστη πρόοδος σηµειώθηκε ως προς αυτό.

Ετσι, ενώ την περίοδο 2001-09 η διεθνής ανταγωνιστικότητα της οικονοµίας έναντι 28 εµπορικών εταίρων της χώρας είχε υποχωρήσει κατά 19% βάσει των τιµών καταναλωτή, το 2010 βελτιώθηκε µόνο κατά 0,5%, µεταξύ άλλων λόγω της διατήρησης του πληθωρισµού σε υψηλά επίπεδα. Αλλά ακόµη κι αν µετρήσουµε την ανταγωνιστικότητα µόνο βάσει του κόστους εργασίας, τότε η απώλεια στα 9 χρόνια ήταν 28% και η βελτίωση του 2010 ήταν 6%.

Σε κάθε περίπτωση, είναι προφανές ότι µε µόνο όπλο τη µείωση των µισθών δεν θα µπορέσει να ανακτηθεί η χαµένη ανταγωνιστικότητα, εκτός αν φτάσουµε σε τριτοκοσµικά επίπεδα µισθών πείνας.

Χρειάζεται να γίνουν και άλλα πράγµατα. Και αυτά είναι οι περίφηµες διαρθρωτικές αλλαγές. ∆υστυχώς, αυτές οι αλλαγές, όπως είπε και ο κ. προβόπουλος, καθυστερούν. Και η καθυστέρηση αυτή µπορεί να αποβεί µοιραία. Στο τέλος µπορεί να µείνουµε µε τις µειώσεις µισθών και µόνο. Εχοντας επιστρέψει όχι στο 2003, αλλά στο 1973…