Στα θρανία µε τους επωνύµους

Τι µπορεί να συνδέει τον Κώστα Βουτσά µε τον υπουργό Ευάγγελο Βενιζέλο; Τον πρώην υπουργό Σάββα Τσιτουρίδη µε τον ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο; Τον βιολονίστα Γιάννη Τσιτσελίκη µε τον πρώην υπουργό Ακη Τσοχατζόπουλο; Ενα σχολείο που βιογραφείται από τους µαθητές του σε µια έκδοση.

Ηταν όλοι τους παιδιά του. Κάθησαν στα ίδια µεγάλα ξύλινα θρανία, έπαιξαν µπάλα στο ίδιο τσιµεντένιο προαύλιο,περπάτησαν όλοι τους τον ίδιο δρόµο (ύστερα έγινε πεζόδροµος), τη θρυλική οδό Ικτίνου και παλαιότερα οδό Σχολείων.

«Η οδός Ικτίνου µε το 41ο Δηµοτικό Σχολείο και το 2ο Γυµνάσιο είναι η δική µας οδός των παιδικών µας θαυµάτων και είµαι ευτυχής και τυχερός που µπορώ ακόµα και την περπατάω» σηµειώνει ο απόφοιτος (το 1974) του εξατάξιου 2ου Γυµνασίου Αρρένων Θεσσαλονίκης σηµερινός υπουργός Εθνικής Αµυνας Ευάγγελος Βενιζέλος.

«To δικό µας 2ο ΓυµνάσιοΘεσσαλονίκης», τιτλοφορείται η έκδοση 230 σελίδων (Εκδ. Κυριακίδη) που επιµελήθηκε ο επίσης απόφοιτός του εκπαιδευτικός Γιώργος Μαµουζιάς.

Οι 100 πρώτες σελίδες του βιβλίου αφορούν την ιστορία του σχολείου και αντλούν το υλικό τους από κείµενα για την τοπική ιστορία και – κυρίως – από το βιβλίο πράξεων τουΣυλλόγου Καθηγητών και τις επετηρίδες αποφοίτωντου. Το δεύτερο µέρος περιλαµβάνει προσωπικές µαρτυρίες – κείµενα αποφοίτων του σχολείου –πολιτικών, επιχειρηµατιών, επιστηµόνων και λογοτεχνών σήµερα που αναπολούννοσταλγικά τα µαθητικά τους χρόνια.

Το 2ο Γυµνάσιο (Αρρένων τότε) Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε µόλις δύο χρόνια µετά την απελευθέρωση της πόλης (1914). Στεγαζόταναρχικά σε κτίριο επί της Εγνατίας οδού, στη µετέπειτα Οικοκυρική Σχολή και το 1933µεταστεγάστηκε στο νεόδµητο κτίριο της τότε οδού Σχολείων.

Στο βιβλίο, επώνυµοι µαθητές αναπολούν τις σχολικές τους ηµέρες στο 2ο Γυµνάσιο:

«Ως µαθητής, ήµουν πολύ κακός» παραδέχεται στο ίδιο λεύκωµα ο Κώστας Βουτσάς (αποφοίτησε το 1950). «Μαθητής του 11 και του 12. Για να πάω στο σχολείο περνούσα µέσα από την αυλή της Αγίας Σοφίας και παρακαλούσα την Αγία Σοφία να µη µε σηκώσουνε στο µάθηµα».

Με τα χρόνια της δικτατορίας συνέπεσαν τα µαθητικά χρόνια του Ευάγγελου Βενιζέλου. Και όµως: «Τα φαιδρά περιστατικά στο σχολείο ήταν πάρα πολλά και συνέβαιναν σχεδόν καθηµερινά. Τα πρώτα επεισόδια είχαν γίνει στη Β’ Γυµνασίου όταν, στη Φυσική νοµίζω, πετάξαµε από το παράθυρο τα γραπτά διαγωνίσµατα ώστε να µη βαθµολογηθούν. Αυτό µου κόστισε και την πρώτη µου αποβολή» θυµάται.

Ο ηθοποιός Αλβέρτος Εσκενάζυ (απόφοιτος του 1970) καταγράφει εικόνες απότην παρέλαση ως σαλπιγκτής την 25η Μαρτίου του 1969 ενώπιον της «στραφταλίζουσας από τοσαλονικιώτικο ήλιο φαλάκρας του Παττακού». Ακόµη, για το ξύλο που έφαγε από τον καθηγητή του γιατί εν ώρα παρελάσεως µασούσε τσίχλα. «Θυµάµαι στους σαλπιγκτές ήταν και ο Πολίτης (µετέπειτα µπασκετµπολίστας του ΠΑΟΚ). Πιθανόν να ήταν και ο Σπύρος ο Βούγιας ».


Νόστιµη η καρπουζόφλουδα…

«Είχαµε γερµανική κατοχή και οι Γερµανοί είχαν επιτάξει το Γυµνάσιο. Την Πρώτη του οκταταξίου την κάναµε πρόσφυγες στην Αγιά Σοφιά και τη Δευτέρα στη Μητρόπολη. Το 1941-42 ήταν η χειρότερη χρονιά» γράφει ο µαθητής Κωνσταντίνος Δηµητρίου ή Δηµητριάδης, που έγινε γνωστός ως ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος. «Πάντως, όταν τελειώναµε τα µαθήµατα, είχα µαζί µου µια σακούλα (µάλλον ένα πλεχτό δίχτυ) κι έτρεχα αµέσως στο Καπάνι µήπως βρω τίποτα που να τρώγεται. Μια φορά βρήκα µια καρπουζόφλουδα κι όρµηξα σαν τρελός. Την έτρωγα και τρέχαν τα ζουµιά από το στόµα µου, οπότε ξαφνικά σηκώνω τα µάτια µου και τι να δω; Ο καθηγητής µου στεκόταν µπροστά µου και µε παρακολουθούσε βουρκωµένος. “Μη στενοχωριέσαι παιδί µου κι εγώ γι’ αυτή τη δουλειά βρίσκοµαι εδώ”», είπε.