«Τι είναι αυτό το “δυσµενής”;»

Τα πρώταχρόνια της επταετίας, τα πέρασα σεβαθιά «ύπνωση». ∆εν είχα καταλάβει τι ακριβώς γινόταν, ήµουν βέβαια µικρή και γενικώς χαµένη στον κόσµο των µυθιστορηµάτωντου Κρόνιν, της Περλ Μπακ και του ΜικρούΗρωα. Λίγο µετά τον Απρίλη του ’67, ο αστυνοµικός πατέρας µου πήρεδυσµενή µετάθεση στο Σιδηρόκαστρο Σερρών. Θυµάµαι, όσες φορές ρωτούσα τι σήµαινε αυτότο «δυσµενής», δεν έπαιρνα σαφή απάντηση. Γενικώς µέσα στο σπίτι αποφεύγανε τις συζητήσεις για αυτό το θέµα. Πού καιπού άκουγαγια κάποιους… «κοµµουνιστάς». Στο σχολείο γράφαµε εκθέσεις για την 21η Απριλίου και αναµασούσαµεδιάφορες εθνικιστικές κοινοτοπίες. Η δική µου έκθεση πήρε και άριστα, και τη διάβασαµπροστά σε ολόκληρο το σχολείο µε το ανάλογο καµάρι. Εχω µάλιστα και αναµνηστική φωτογραφία από την επετειακή γιορτή.Υστερα από εκείνη την έκθεση, µε πλησίασε ο δάσκαλος µε τον οποίο οργανώναµε τις σχολικές µας παραστάσεις, ο κύριος Τενεκενίδης. Με κάλεσε στο σπίτι του, και µαζίµε τη γυναίκα του µουµιλήσανε γιατο τι εστί χούντα,και τι είναικοµµουνισµός.Επαθα σοκ. Ειδικά όταν έµαθα ότιφυλακίζανε και βασανίζανε ανθρώπουςγια την ιδεολογία τους. Οταν έπεσε η χούντα,και διάβασαστο περιοδικό «Επίκαιρα» µαρτυρίες και καταγγελίες για τα βασανιστήρια,ειδικά για την ιστορία του Μουστακλή, έκλαιγα για ώρες θυµάµαι, χωρίς υπερβολή… Ενιωθα βεβαίως και ενοχές για εκείνη την έκθεση. Τη φωτογραφία πάντως που διαβάζω καµαρωτή την έκθεση της ντροπής, ακόµα τη φυλάω, έτσι για να µου θυµίζει την εποχή του «ύπνου», πριν από το ξύπνηµά µου.