Σπαρταριστή ατραξιόν

Ηταν η τηλεοπτική ατραξιόν της εβδοµάδας. Και δικαίως. Αν και κάθε άλλο παρά πρώτη φορά έδινε ρεσιτάλ παραληρηµατικής αυταρέσκειας ο Παναγιώτης Ψωµιάδης.

Επεσε,ωστόσο,θύµατης σκηνοθεσίας του τηλεοπτικού εαυτούτου.Κάποτε θα γινόταν. Αφορµή γιατο σόου τουαδικηµένουφιλάνθρωπου καιδήθενπολιτικάδιωκόµενου ήταν η καταδίκη του από το δικαστήριο επειδή µείωσε το πρόστιµο σε πρατηριούχο βενζίνης, ο οποίος είχε συλληφθεί να υποτροπιάζει στη νοθεία καυσίµων. ∆ύσκολα δεν θα του αναγνωρίσει κανείς το σχεδόν παιδιάστικο πλέον – µε την έννοια ότι το ‘χειχρησιµοποιήσει τόσεςφορέςάνευαποτελέσµατος άλλουπλην σπαρταριστού τηλεοπτικού θεάµατος – πείσµα να προβάλλει εαυτόν ως τον «ιδανικό πολιτικόκαι άνθρωπο». Κανέναπαράπτωµα,απλώςφιλάνθρωπος. Πώςδεντο‘χαν σκεφτεί τόσοι ρουσφετολόγοι πολιτικοί να χρήσουντα ρουσφέτια «φιλανθρωπία». Γιατί όλαγια ανθρώπους φτωχούς, ασθενείς και αναξιοπαθούντες γίνονταν.

Βεβαίως, φιλανθρωπίαθαήταν να πληρώσειο κ.Ψωµιάδης τα 85.000 ευρώ τουπροστίµου του πρατηριούχου από την τσέπη του. ∆εν µπορεί τοαξίωµα που ηλαϊκή ψήφοςαναθέτει σεπολιτικό άρχονταναχρησιµοποιείταιγια οποιαδήποτειδιωτικήεξυπηρέτηση. Αυτότο αυτονόητοβεβαίως έχειχαθείπροπολλού από τηνπολιτική.Καιητηλεόραση της πρωινάδικηςφαντασµαγορικής πολιτικήςέχει µεγάληευθύνη. Ητηλεόραση τουλαϊκισµού που χρησιµοποιούσαν– καιδυστυχώς ακόµητο πράττουνορισµένοι –για νασκηνοθετήσουν ίµατζπολιτικού υψηλήςκοινωνικής ευαισθησίας. Ητηλεόραση στην οποίαασθενείς καιαναξιοπαθούντες εξέθετανκλαίγοντας το πρόβληµάτους για να παρέµβει on air ο αρµόδιος υπουργός και νατο επιλύσει, παριστάνοντας ότι το υπουργείο του λειτουργεί.

∆υστυχώς, διαπιστώσαµε µετον πιο σκληρό τρόπο ότι όλο αυτό το ψυχαγωγικό υπερθέαµατηςon camera πολιτικής ουδεµία σχέση είχε µε την τραγική πραγµατικότητα της χώρας.

Υπάρχειωστόσοµιαστιγµήγια όλουςεκείνους πουαποτελούν προϊόντα εποχώναφασίας, υπεραφθονίας καιυπερβολών– όπωςήτανηπολύτηλεοπτική χώραµαςτηντελευταία 15ετία –κατά τηνοποία καλούνταινα αντιληφθούν ότι οχρόνος κυλάει και οι αλλαγές είναι αναπόφευκτες. ΟΠαναγιώτηςΨωµιάδης – και δεν είναι ο µόνος – υπήρξε ιδανικό πρότυπο αυτών τωνεποχών. Αξιοποίησεάριστα τοτηλεοπτικό τελετουργικόπουήθελε «λαϊκούς ήρωες», δήθενφορείς του«αυθεντικού»,φωνακλάδες σόουµαν τηςπολιτικής και ιδίως της συναισθηµατικής πατριδολαγνείας. Παρόµοια είναικαι ηπερίπτωση Ψινάκηοοποίος–µε άλλαχαρακτηριστικάαλλάκαι αυτός ωςφορέας του«αυθεντικού» (καρναβαλισµού) – έχει αναδειχθεί σε διασηµότητα των τηλεοπτικών καιρών και δι’ αυτής της οδού βρέθηκε στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Το πρόβληµαείναι ότισιγά σιγά το θέαµα«καταπίνει» τηνιδιότητα. Γιατίπαραµένει απολαυστικό όπως κάθε σόου, πλην ατελέσφορο πολιτικά. Αλλωστετο πλήθος από σατιρικάφιλµάκια πουαπέδωσαν σεσπαρταριστήσυµπύκνωση τηνολοήµερηεµφάνιση Ψωµιάδη της περασµένης ∆ευτέρας («ΡάδιοΑρβύλα», Λαζόπουλος κ.λπ.) αποτύπωναν σε όλο της το εύρος την παθογένεια της συµπεριφοράς και της νοοτροπίας. Ολο αυτότο σπαρτάρισµαείναι πολύτηλεοπτικό, µακράνόµως από την πραγµατικότητα ενός τόπου που συνειδητοποιεί µε σκληρότητα ότιοιτηλεοπτικέςπλάνες καιη κατάργησητων αυτονόητων τον έφερε στο χείλος του γκρεµού καιότι κανέναςτηλεοπτικός ρόλος «λαϊκού ήρωα», καµιά καρναβαλική προσωπικότητα δεν µπορεί νατου προσφέρει τίποτε περισσότερο από µια στιγµή πλακατζίδικης τηλεόρασης.