ΣΗΜΑΤΑ

Θυµήθηκα: το διήγηµα που δηµοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη λίγες βδοµάδες µετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, πρωτοπρόσωπη αφήγηση του αστυνοµικού που τράβηξε πιστόλι:

«Ναι, του την άναψα! Και δεν το µετανιώνω… καλά να πάθει το κωλόπαιδο, το πλουσιόπαιδο που γύρευε να κάνει πλάκα σε µας, που µας έβριζε κωλόµπατσους και τα τέτοια… Κι όλοι εσείς που ουρλιάζετε τώρα στα κανάλια και µυξοκλαίτε, δεν ξέρετε τίποτα… Ένα κοµµάτι ψωµί έβγαζα κι εγώ, το παιδί της παραδουλεύτρας από το χωριό, µε τον πατέρα χαµένο στο πιοτό… Και να ’ρχονται αυτά τα κωλόπαιδα, που δεν έχουν δουλέψει στη ζωή τους… Τα δικά µου [παιδιά] δεν έχουν σπίτι ιδιόκτητο, δεν έχουν τρία αυτοκίνητα, δεν έχουνε νταντάδες και καθηγητές στο σπίτι…» Κάποιο απ’ τα δύο Κ του ΚΚΕ θα σηµαίνει Κούγιας, δεν µπορεί!

∆ιάβασα, και ξαναδιάβασα: «Έφυγε για την Αυλή των Θαυµάτων ο Καµπανέλλης», «Στην αυλή των θαυµάτων πια ο Καµπανέλλης» κ.ά., τίτλους που µαρτυρούν άγνοια του έργου, αυτής της νωπογραφίας µε τους απόκληρους και τα τσακισµένα όνειρα, στην αυλή µε τα καµαράκια µε το πισσόχαρτο.

«Ελεγεία της χαµοζωής» είχε χαρακτηρίσει το έργο ο Στάθης ∆ροµάζος στην Καθηµερινή το 1982. Και «η χαµοζωή δεν έχει ροµαντισµό• έχει µεροκάµατο, κοµπίνα, καλή καρδιά, µικρότητα, φιλότητα, ανασφάλεια, ανέχεια, αλληλεγγύη, πείσµα για επιβίωση και αθλιότητα».

Στην κόλαση λοιπόν ο Καµπανέλλης.