Μωρά Γκουρού σε ιπτάµενο χαλί

Eίναι πια επίσηµο και τριπλοτσεκαρισµένο: οι ελληνικές παραγωγές κρίση δεν έχουν. Κάτι ψήνεται. Το είχαµε καταλάβει. Μερικά τεντωµένα αυτιά – καλά να ’ναι – είχαν πιάσει τον ήχο στον αέρα. Μέσα στις µυρωδιές της άνοιξης (ναι, τα λουλούδια ανθίζουν και φέτος) οι Baby Guru ανοίγουν τις πύλες του δικού τους κήπου – χρώµατα, µυρωδιές, καλλωπιστικά και αγριόχορτα σε ευφάνταστες συνθέσεις. Οργασµός βλάστησης.

Μετά την άλωση των ραδιοφωνικών συχνοτήτων µε τοπαλλόµενο «Marilu» (που εξακολουθεί κάτι να µου θυµίζει έντονα, αλλά δεν ξέρωτι) ήρθεη πλήρηςεπικράτηση.

Ας αρχίσουν τα τύµπανα! Εχουν αρχίσει εδώ και ώρα.

Οι Baby Guru, σοφοί και παιχνιδιάρηδες, είναι συντονισµένοι την ίδια στιγµή στο garage ροκ, την ψυχεδέλεια, στα ‘60s, στα ‘70s καιστο τώρα, πάνω σε έναfunky, space ιπτάµενο χαλί, έτοιµοι για µεγάλεςτρέλες στον δρόµο. Ο,τι µπορεί να κολλήσει στον ήχο γίνεται ευφάνταστα δικό τους: τριξίµατα, κρωξίµατα, µπάσα και γκάζια και κάτι ψιχάλες αν είναι «Rainy day». Στην περίπτωσή τους οι αναφορές (Vamπre Weekend ίσως καιάλλες New York µπάντες, µε µιαπαράκαµψη δυτικά για Doors ενδεχοµένως) δενέχουν και πολύ νόηµαέτσι όπως οι Guru τις δένουν φιόγκους, τη µία πάνωστην άλλη. Να το πω µε άλλα λόγια: ο εφιάλτης του µινιµαλιστή, η χαρά για όλους εµάς τους άλλους.

Tρεις γκουρού (ο Γιάννης ή King Elephant, ο Γιώργος ή Obi Serotone και ο Αξιος ή Sir Kosmiche), ο καθένας µε το δικό του ευαγγέλιο, περίτεχνα και άτεχνα, ελεύθερα και ωραία, «ζωγραφίζουν» µε πινελιές που κλέβουν την προσοχή για να σε οδηγήσουν στα ενδότερα, στο γκαράζπου έπαιζαν µε ένστικτο και γνώση. Πώς αλλιώς; Τον γκουρού από µωρό τον βλέπεις.

Οπου και να σταθείς µέσα σε αυτό το πρώτο άλµπουµ τους (της Inner Ear), θέλεις να µείνεις – είναι το πιο φιλόξενο CD που άκουσα τελευταία. Και, επειδή κάποιοι θέλουνκαι αυτό να το γνωρίζουν, έτσι ακριβώς θα ακούγονταν τα τραγούδια, είτε είχαν βγει στη Βαρκελώνη είτε στο Βερολίνο είτε στο Σαν Ντιέγκο είτε στα βόρεια προάστια, και συγκεκριµένα στο Μαρούσι, όπως κι έγινε.Baby boom (το «µπουµ» όπως στην έκρηξη!).

LINK www.mariamarkouli.blogspot.com
Μade in Greece για… έξω

null Playground Noise, «Whisper In My Head». Ακούω φωνές και λέω να δυναµώσω τον ήχο.

null Μοdrec, «Mascaraddiction». Ιndie rock για πάντα. Και βάλε.

null Νefeli Walking Undercover, «To ρε και το µι απ’ την ηρεµία». Η Νεφέλη περπατάει κι εσύ ακολουθείς για να ακούσεις καλύτερα.

null Leon, «The Children Of Tomorrow».

Τα παιδιά του αύριο – τώρα. Το άλµπουµ «Futrue» να αναζητηθεί αµέσως.

null The Workaholics, «Night Time Will Shine». Αν ζούσαν σε άλλη χώρα θα είχαν ήδη αφήσει την πρωινή δουλειά τους. Εχουν νέο EP (το κατεβάζεις εδώ: http://www.

myspace.com/ theworkaholicsgr)


Σέρλοκ Χολµς…

Ο ήλιος που θαµπώνει τα µάτια, το εκτυφλωτικό φως που σε κάνει να µη βλέπεις, η σκοτεινή πλευρά της λιακάδας είναι για τους Gravitysays_i πρόκληση και αφετηρία για το καινούργιο τους «The Figures Of Enormous Grey and the Patterns Of Fraud» (από την ανεξάρτητη Restlesswind) και αφορµή επίσης για να «αναθέσουν» στους Σέρλοκ Χολµς της έµπνευσής τους να λύσουν τα µυστήρια. Στο µεταξύ συνειδητοποιούν πως κανένα µυστήριο δεν χρειάζεται να λυθεί, η διαδροµή έχει τις απαντήσεις που ψάχνουν και µέσα από τα «µεσογειακά» τους ακούσµατα αφήνουν να αναδυθούν σκοτεινές και υποβλητικές «φιγούρες». Κιθάρες, µπάσο, άρπα, ηλεκτρισµός, ντραµς, σαντούρι και εφέ «µιλάνε» σαν ανοιχτά βιβλία. Και οι Gravity θα είχαν διαβάσει αρκετά όταν (το 2003) ξεκινούσαν µε τον Μάνο Πατεράκη και τον Νίκο Ρέτσο στον Πειραιά, προφανώς κοιτώντας αρκετά τον ορίζοντα.


… και αρουραίοι

Xωρίς τυµπανοκρουσίες αλλά σιγά σιγά σαν περπατηµένοι αρουραίοι (δες και το εξώφυλλο) τρύπωσαν στο σύστηµα οι Monovine (στην Inner Ear που κυκλοφόρησε το άλµπουµ «Cliche» θα άκουγαν θορύβους). Από εκεί και µετά τσίτωσαν τα ηχεία. Οι Πατρινοί είχαν κρυµµένο άσο στο µανίκι, ροκ αιχµηρό, σφριγηλό και αθλητικό, που αγγίζει στη µια στροφή Νirvana και στην άλλη την punk µπάντα που βγήκε να παίξει στην ταράτσα του σπιτιού. Το «Οdd» είναι το κοµµάτι που σε βάζει αµέσως στο θέµα «ένα καλοκουρδισµένο γκρουπ έχει κέφια», στο «Don’t Make Noise» έχεις ήδη αντιληφθεί πως εκτός από κέφια έχουν και τραγούδια τα παιδιά. Τρεις παίκτες – Stratos, Xeno, Sotiris (φωνή – κιθάρα, µπάσο, ντραµς) – µε καλά ρεφλέξ, στέλνουν στην κερκίδα όλα τα µικρόβια του ροκ (πόζες, φλυαρίες) και κρατάνε µέσα τα ωφέλιµα στοιχεία δύναµη, ενέργεια και ουσία. Και όλο αυτό το είπαν «Cliche».