«Εθνοσωτήρες», καφεδάκια και µασέρ

Κυρία Φοίβη. Αναγνώστης έγραφε χθες και εσείς σχολιάζατε τη δηµόσια πρόσκληση για πρόσληψη µασέρ από το στούντιο χορού της Λυρικής Σκηνής. Θα ήθελα να σας επισηµάνω ότι αυτό είναι µια διεθνής τακτική σε όλα τα µεγάλα θέατρα του κόσµου µε µπαλέτο, για να αποφορτίζονται σωµατικά οι χορευτές, αλλά και για να κινδυνεύουν έτσι λιγότερο από τραυµατισµούς.

Ετσι, για την αλήθεια των πραγµάτων.

Φιλικά, Στάθης Αν. < Πράγµατι, αγαπητέ Στάθη, η πρόσληψη µασέρ είναι διεθνής τακτική, όπως λέτε, στα µεγάλα θέατρα του κόσµου που δίνουν συνεχώς και αδιαλείπτως παραστάσεις µπαλέτου. Στην περίπτωση της Λυρικής Σκηνής και τα δύο αυτά επιρρήµατα είναι συζητήσιµα. Επίσης, δυστυχώς ή ευτυχώς δεν µπορούν να µην κάνουν δηµόσιο ανοιχτό διαγωνισµό για την πρόσληψη (και) µασέρ, διότι κινδυνεύουν να κατηγορηθούν ότι βάζουν «δικούς τους». Σκεφθείτε όµως σε µια περίοδο που ψαλιδίζεται σηµαντικά το εισόδηµα των µικροµεσαίων, οι συντάξεις και κάποιοι – όπως το υπουργείο – επιχειρούν ένα δραστικό συµµάζεµα εξόδων, δεν είναι λίγο εκτός τόπου και χρόνου και λιγάκι προκλητικούλι; Αφήστε που έτσι θα φτιάξουν άλλη µια κατηγορία ή οµάδα συµβασιούχων που θα διεκδικεί µονιµότητα παρ’ ότι δεν θα προσφέρει ουσιαστική µόνιµη υπηρεσία, µόνο µε βάση την ελληνική δηµοσιοϋπαλληλική λογική του βολέµατος (όπως οι «µόνιµες» ράφτρες της Λυρικής, όταν τα περισσότερα κοστούµια στέλνονται να ραφτούν έξω). Θα µου πείτε και µε το δίκιο σας, εδώ άλλοι ευρωβόροι «εθνοσωτήριοι» (είδος που ευδοκιµεί στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας καλλιτεχνικώς) εκ-πολιτιστικοί οργανισµοί χρεώνουν ακόµη και τα γεύµατα και τους καφέδες των καλλιτεχικών διευθυντών τους στα εξωτερικά όπου κινούνται, µέχρι τελευταίας ρανίδος ή άλλοι πληρώνονται από τον κρατικό κορβανά ακόµη και όταν κάνουν προσωπικές «δουλίτσες» στο εξωτερικό, οι µασέρ του κρατικού µπαλέτου µάς µάραναν;