Γελαδερά και «έν-τεχνα»

Αγαπηµένη µου Φοίβη, Εσύ που έχεις τα νεύρα σου από οκτώ ετών, µόνον εσύ µπορείς να µοιραστείς τον καηµό µου και τις σκέψεις µου. Χτες το βράδυ λοιπόν, σερφάροντας στο YouTube έπεσασε ένα βιντεάκι από live των Φοίβου Δεληβοριά και Μάρθας Φριντζήλα. Δύο καλοί καλλιτέχνες σε γνωστό stage ερµήνευαν το λαϊκό άσµα «Γιατί γλυκιά µου κλαις».

Ώς εδώ όλα καλά, βλέποντάς το όµως ολόκληρο διαπίστωσα πως δεν ήταν µια απλή επανεκτέλεση του τραγουδιού του Βαγγέλη Περπινιάδη αλλά µια πρόζα – διακωµώδηση από τους εν λόγω καλλιτέχνες. Ειδικότερα η Μάρθα Φριντζήλα µε τη βεβαιότητα της έντεχνης ανωτερότητάς της («είπε ο µάγκας του µαγκίτη, βουρ στον γεροντόµαγκα») υποδύεται πως κλαίει (µε γελοίο τρόπο και ούτε καν µε το χιούµορ µιας πετυχηµένης πρόζας) προφανώς σατιρίζοντας το τραγούδι.

Φοίβη µου, θέλω να σου ξεκαθαρίσω πως δεν είµαι εναντίον των επανεκτελέσεων, της πρόζας, των πειραγµάτων (βλέπε Ιµάµ Μπαϊλντί), των νέων ενορχηστρώσεων σε παλιά κοµµάτια. Καταλαβαίνεις όµως και συ, φαντάζοµαι, πως αυτή η νέα τάση από καλλιτέχνες του έντεχνου – και κυρίως από εκείνους που δεν έχουν κάνει και καµία καριέρα βεληνεκούς ακόµα – αποτελεί και µια απόπειρα να χλευάσουν τραγούδια του ‘60-’70. Τραγούδια πάντως που ακόµα τραγουδιούνται, δίνουν ψωµί σε ορχήστρες και εργαζοµένους νυχτερινών κέντρων και χαρά σε εκατοντάδες ακροατές.

Ετσι δεν είναι;

Βλάσης Κασαβέτης