Ανοικτή επιστολή στον Πρωθυπουργό

Αννα Βαγενά
ΑΘΉΝΑ, ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΊΟ
Αξιότιµε κύριε Πρωθυπουργέ Χθες το βράδυ γύρω στις 8, έφυγα όπως κάθε µέρα από το σπίτι µου, στην οδό Ακαδήµου στο Μεταξουργείο, για να πάω στο θέατρο, όπου παίζω αυτόν τον καιρό, στην Πατησίων.

Βγήκα, λοιπόν, στην Πειραιώς, για να πάρω ταξί. Εκεί, µπροστά στην Πλατεία Κουµουνδούρου, είδα µια κλούβα της Αστυνοµίας γεµάτη αστυνοµικούς. Είπα µέσα µου: µπράβο, πώς το πάθανε; Θυµηθήκανε τη γειτονιά µας;(!)

Η ευχάριστη έκπληξή µου όµως συνεχίστηκε σε όλη τη διαδροµή µου προς την Οµόνοια. Ούτε ένα “βαποράκι” µε εµπόρευµα σε όλο τον δρόµο. Οταν έφτασα δε στην πλατεία, η έκπληξή µου κορυφώθηκε. Η πλατεία “πεντακάθαρη”. Ως διά µαγείας όλοι οι “κολασµένοι” είχαν εξαφανιστεί. Ποτέ δεν την είχα ξαναδεί έτσι. Κοίτα, είπα, αποφάσισαν επιτέλους να “δράσουν” στην Οµόνοια. Κάτι άρχισε να γίνεται. Μπράβο! Οταν θέλουν, µπορούν να είναι αποτελεσµατικοί.

Οταν γύρισα, όµως, το βράδυ στο σπίτι και είδα το νυχτερινό δελτίο ειδήσεων, ξαφνικά ξεκαθάρισαν όλα και η χαρά µου εξατµίστηκε.

Είδα, λοιπόν στις ειδήσεις, κύριε Πρωθυπουργέ, ότι χθες το βράδυ 31/3/11, είχατε έρθει στη γειτονιά µας και συγκεκριµένα στο “Σινέ Κεραµεικός”, όπου γινόταν η έναρξη των εργασιών του 1ου Συνεδρίου της ∆ηµοκρατικής Αριστεράς. Γι’ αυτό λοιπόν, η αλλαγή τοπίου. Το “θαύµα” όµως, δυστυχώς κράτησε µόνο λίγες ώρες.

Από σήµερα πάλι, οι γειτονιές µας, η Πειραιώς, η Οµόνοια, το Μεταξουργείο, αφηµένες στην κατάντια τους.

Κύριε Πρωθυπουργέ, Πριν από λίγους µήνες σάς είχα ζητήσει µε µια επιστολή µου, να έρθετε να κατοικήσετε κι εσείς και όλοι οι βουλευτές της Α’ Αθηνών και οι δηµοτικοί σύµβουλοι στο κέντρο της Αθήνας. Αν αυτό είναι δύσκολο, ας έρχεστε τουλάχιστον µία φορά την εβδοµάδα, όπως χθες στην περιοχή µας, για να παίρνουµε κι εµείς µια ανάσα.

Αυτά ήθελα να σας πω και προσπαθώ να χαµογελάσω, για να µη µε πνίξει η οργή και η λύπη.