Προσκήνιο

Ενα πολύ ενδιαφέρον έργο – µια µαύρη κωµωδία φεµινιστικών αποχρώσεων γραµµένη από γυναίκα µε τρεις (επί σκηνής) γυναικείους ρόλους και µε ειρωνικό, δηλητηριώδες αλλά και προσιτό χιούµορ: «Στο ψυγείο» της αµερικανίδας Μισέλ Λόου. Και µία παράσταση («∆ιάνα») του Λευτέρη Γιοβανίδη, που υπέγραφε και την εξαίρετη µετάφραση, απρόσµενα ενδιαφέρουσα παρά τις «τηλεοπτικές» προδιαγραφές των πρωταγωνιστριών της: εξαιρετικοί ρυθµοί, χιούµορ, ατµόσφαιρα µε κάποιες ανατριχίλες, ελεγµένες εντάσεις, αίσθηση του µέτρου και καµιά υποχώρηση σε αγοραίες φτήνιες, ένα εικαστικά πάρα πολύ ενδιαφέρον σκηνικό (Σπύρος Τσαγκαράτος – Νίκος Παπανούσης) που έδινε επιπλέον στο έργο την ποιότητα που του άξιζε, κοµψά και πολύ σωστά κοστούµια (Αλέξης Φούκος), καλή η δουλειά κι όλων των άλλων συντελεστών και τρεις ηθοποιοί σφιχτά δεµένες. Στην καλύτερή της στιγµή η Καίτη Κωνσταντίνου, σαν να είχε βρει το στίγµα της, ικανοποιητικότατες η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου και, κυρίως, η Σάρα Γανωτή.

Κρίµα που η παράσταση δεν πήγε καλά.

Αναρωτιέµαι: Γιατί να έχει κανείς τη φιλοδοξία να ανεβάσει (θέατρο «∆ιάχρονο» της Μαίρης Βιδάλη) τον «Γλάρο» του Τσέχοφ αν δεν έχει τη δυνατότητα να προτείνει κάτι καινούργιο ή, έστω, να κάνει µία παράσταση (σκηνοθεσία Γιάννης Μόρτζος), ακόµα και πάνω στην ξεπερασµένη πια µετάφραση του Λυκούργου Καλλέργη, µε κάποιες στοιχειώδεις προδιαγραφές. Και όταν οι υποκριτικές ικανότητες της διανοµής που διαθέτει – και που µε τίποτα δεν ταιριάζουν οι συνδυασµοί της ηλικιακά – κυµαίνεται από το δήθεν και το ό,τι θυµάµαι χαίροµαι και τους τηλεοπτικούς µελοδραµατισµούς µέχρι το απόλυτο τίποτα και τον ερασιτεχνισµό. Μετά βίας ξεχώρισα τον Τάσο Πολιτόπουλο. Αν και άχρωµος και υποτονικός και επίπεδος Τρεπλιόφ, κάτι ψυχανεµίστηκε από τον ρόλο.