Ηλεκτρισµός και συναίσθηµα

Ενας δίσκος κινδυνεύει από το σουξέ του. Πάντα συνέβαινε αυτό. Αλλά τώρα, που είναι καθεστώς να ακούµε τραγούδια και όχι ολοκληρωµένες δουλειές, κινδυνεύει ακόµα περισσότερο…

«Δεν ξέρω» είναι το τραγούδι που παίχτηκε περισσότερο του Γιάννη Μήτση, όπου τον ακούµε σε ντουέτο µε την Ελευθερία Αρβανιτάκη, στον πρόσφατο δίσκο του «Η µόνη αλήθεια είναι ο δρόµος» (επιµέλεια παραγωγής Αγγελου Σφακιανάκη).

Εντεκα τραγούδια σε µουσικές δικές του και στίχους Κώστα Φασουλά, έντεκα µικρές ιστορίες που έχουν τον συναισθηµατισµό της τραγουδοποιίας του ‘90, µε ένδυµα ηλεκτρικό. Η ηλεκτρική µπαλάντα στην εποχή της εσωτερικής αναζήτησης, των χαµένων ερώτων, των άδειων σταθµών, των δύσβατων δρόµων…

Αυτά τα σκιερά συναισθήµατα µου θυµίζουν τη δική µου γενιά, το δύσκολο παρκάρισµα στις ανηφόρες του «Μετρό», τα τσουγκρίσµατα στην υγειά του Μάλαµα, το ροκ του Ζιώγαλα, τον ηλεκτρισµό του Δηµητριάδη. Αν και ανήκε στις δυνάµεις των Ξύλινων Σπαθιών – συνοδοιπόρος επί πολλά χρόνια του Παύλου Παυλίδη – µοιάζει να έχει περισσότερες καταβολές από το έντεχνο (έστω ροκ αποχρώσεων), µια τραγουδοποιία που στηρίζεται στιςιστορίες των στίχων και δίνει προτεραιό τητα στη φωνή. Από κάθε άποψη πάντως «Η µόνη αλήθεια είναι ο δρόµος» είναι µια ολόκληρη δουλειά.

Καλοδουλεµένη, προσεγµένη ενορχηστρωτικά, µε ωραία κιθαριστικά περάσµατα, ήπιο ηλεκτρισµό και έναν Μήτση που τραγουδιστικά υποστηρίζει άψογα το υλικό του (ώρες ώρες η χροιά του θυµίζει Γιώργο Δηµητριάδη).

Γι’ αυτό και είναι κρίµα να σταθεί κανείς µόνο στο «Δεν ξέρω» (που όντως έχει έναν έντονο συναισθηµατισµό που σε παρασύρει) ενώ στο ίδιο CD υπάρχουν κοµµάτια όπως το «Οι φίλοι µου» (έχει και αυτό προδιαγραφές ραδιοφωνικές) οι «Γυµνές αλήθειες» ή τα «Γιάννενα». Το σηµαντικότερο κριτήριο όµως είναι ότι όλος ο δίσκος ακούγεται σαν ένα µεγάλο τραγούδι, χωρίς κενά. Και το επίσης σηµαντικό είναι ότι ο στίχος διηγείται…

Εδώ και 4 χρόνια ο Γιάννης Μήτσης έχει φτιάξει µε µια παρέα φίλων του το «Καφωδείο» στο κέντρο της πόλης, όπου οργανώνουν βραδιές θεατρικές, ποίησης, µουσικής κ.λπ., ενώ παράλληλα εξακολουθεί να παίζει και να γράφει.

Στις 6 Απριλίου ο Μήτσης και η Ελευθερία µας περιµένουν στον Σταυρό του Νότου. «Σιγά – σιγά µέσα από τα λάιβ αποκτάει κανείς ένα κοινό. Οτιδήποτε άλλο δεν στέκεται µέσα στο χρόνο».