«Αριθµητική κοινωνιοφαγία», είπατε;

Αγαπητή µας Φοίβη, Σήµερα, δυστυχώς, ζούµε την πλήρη «προκρούστεια µεθοδολογία». Ο,τι περισσεύει, κόβεται κι ότι δεν φτάνει, τραβιέται για να έρθει στα ίσα του.

Η αριθµολογία έχει ναρκώσει τη σκέψη και κυρίως την αντίδρασή της. Ακούµε κάθε στιγµή για αριθµούς. Οικονοµικού µεγέθους. Εκατοµµύρια, δισεκατοµµύρια. Οπου κι αν κοιτάξεις, ό,τι κι αν ακούσεις, αριθµοί. Αν κοιτάξει κανείς το κινητό του, το µπλοκάκι του, µόνο αριθµοί. PIN, πολλά PIN, αριθµοί µητρώων, ΑΦΜ, αριθµοί ταυτότητας, ΑΜΚΑ κ.ο.κ.

Οι αριθµοί, αντί να διευκολύνουν σήµερα, στραγγαλίζουν. Εχουµε πάθει ανουσία των αριθµών. Εχει σφουγγαροποιηθεί η δράση µας καθώς και κάθε τι χαρακτηρίζει την ανθρώπινη υπόσταση. Ο ροµαντισµός, ο έρωτας, η αγάπη, ο πνευµατισµός, ο ανθρωπισµός, ο στοχασµός, η αλληλεγγύη, έχουν αντικατασταθεί από την οικονοµική ανισορροπία και την ταξική κοινωνιοφαγία.

Η µια κοινωνική τάξη – οµάδα – στρέφεται εναντίον της άλλης. Ο εργάτης του ιδιωτικού τοµέα, ενάντια στον συνάδελφο εργάτη του δηµοσίου τοµέα.

Λες και δεν είναι κι οι δυο το ίδιο. Εργάτες. Φταίνε οι εκπαιδευτικοί – µια και είναι επίκαιροι λόγω των συγχωνεύσεων καταργήσεων σχολικών µονάδων – για το κακό χάλι της οικονοµίας και του τόπου, φταίνε τα παιδιά που αλλού είναι περίσσια κι αλλού δεν φτάνουν ή φταίνε οι οικοδόµοι ή οποιοσδήποτε άλλος εργαζόµενος του ιδιωτικού τοµέα; Ολοι αυτοί φταίνε, εκτός από κείνους που θεσπίζουν και δεν υπακούουν εντέλει;

Κι όλοι αυτοί που δεν φταίνε και δεν πρέπει ν’ απολογούνται για κείνους που φταίνε, σήµερα, δυστυχώς, κοιτάζουν πώς να ξεσπλαχνιστούν, να ξεριζωθούν εργασιακά, οικονοµικά, κοινωνικά µεταξύ τους. Κι οι άλλοι, εις υγείαν των κορόιδων, σύµφωνα µε τη λαϊκή ρήση.

Τις προάλλες γιορτάσαµε την επανάσταση της 25ης Μαρτίου. Είχαν περάσει 400 χρόνια σκλαβιάς. 800.000 θυσίασαν την ζωή τους για 1.500.000 συµπατριώτες τους. Κι ήταν όλοι τους πάµφτωχοι. Λίγοι οι έχοντες. Ηταν όµως οι πιο πλούσιοι, οι πιο προικισµένοι µε ιδανικά και ανθρώπινες αξίες.

∆εν σκέφτηκαν τους αριθµούς…

Κώστας Παπατσιµούλης < «Τι µε κοιτάζεις, Ρόζα, µουδιασµένο / συγχώρα µε που δεν καταλαβαίνω / τι λένε τα κοµπιούτερ κι οι αριθµοί», που τραγουδάει και ο Δηµήτρης Μητροπάνος τους στίχους του Αλκη Αλκαίου και τη µουσική του Θάνου Μικρούτσικου, αγαπητέ Κώστα. Ή, όπως ραπάρουν και οι Active Member: «Μπορεί γι’ αυτό να ‘χω πεισµώσει και να κοιτάω κατάµατα / απ’ τα µεσάνυχτα ώς τ’ άγρια χαράµατα / κάθε δικό µου, κάθε τρελό µου, κάθε όνειρό µου / κι ας µου το δείχνουν οι αριθµοί πως τον καιρό µου / τον χάνω τζάµπα, αντί να τον κρατάω καβάτζα…».