Ταύτιση με τον πράκτορα Τζο Πιστόνε

Μετά την επιτυχία του πρώτου του βιβλίου (που αναβιώνει το είδος της μετα-μυθιστορικής πρόζας) και την προγραφή του από την Καμόρα, αναγκασμένος να κρύβεται υπό την προστασία της ιταλικής αστυνομίας, ο Σαβιάνο εξακολουθεί να επιμένει με πάθος στη στρατευμένη λογοτεχνία, εντός μιας κοινωνίας της οποίας είναι ο ίδιος προϊόν. Η περιθωριοποίηση και η παραβατικότητα, η μαγκιά και η λεβεντιά, η ανεργία και ο επιδεικτικός πλουτισμός βαδίζουν χέρι χέρι στον ιταλικό Νότο και ο Σαβιάνο τα έχει ζήσει στο πετσί του. Μάλιστα μοιάζει να ταυτίζεται εν μέρει με τον Τζο Πιστόνε, τον πράκτορα εκείνο του FΒΙ που διείσδυσε στο εσωτερικό της Μαφίας, έζησε για έξι χρόνια μακριά από την οικογένειά του και ενδύθηκε τον μανδύα της παρανομίας για να ξεσκεπάσει τις σύγχρονες μορφές του οικονομικού εγκλήματος. Ο Σαβιάνο τού αφιερώνει ένα κεφάλαιο του βιβλίου, τον συναντά και κάνει τις συγκρίσεις του με τον Τόνι Μπράσκο, τον ήρωα της πασίγνωστης ταινίας του Μάικ Νιούελ (Τζόνι Ντεπ, Αλ Πατσίνο), που εμπνέεται από την απίστευτη ιστορία του Πιστόνε.

Τέλος, παρά τον βερμπαλισμό και την αυτοεπίδειξη που χαρακτηρίζει τα πρώτα κεφάλαια, το βιβλίο περιλαμβάνει και εξαιρετικά δοκίμια για τους λογοτεχνικούς ήρωες του Σαβιάνο (λ.χ., τον Ισαάκ Μπάσεβιτς Σίνγκερ ή τον Σάλμαν Ρούσντι και τον Ουίλιαμ Βόλμαν)

αλλά και τον Λιονέλ Μέσι ή τη Μίριαμ Μακέμπα που κατάφεραν να υπερκεράσουν θεούς και δαίμονες. Είναι προφανές ότι ο Σαβιάνο αντιλαμβάνεται τη γραφή ως ένα είδος προσωπικού έπους.