«Τενόρος του λαού»

Το µικρότεροαπό ταεννέα παιδιά µιας µάλλον φτωχής οικογένειας (µειρλανδή µάνα και πατέρα νορβηγικής καταγωγής) στην παραλιακή αγγλική πόλη του Μπλάκπουλ δεν είχε δείξει από νωρίς την κλίση του. Μετοζόρι άκουγε κάθε Κυριακή στοοικογενειακό τραπέζι τους δίσκους του πατέρα του, µε τον αγαπηµένο του αυστριακό τενόροΡίχαρντ Τάουµπερ,περιµένοντας να τον αφήσουν να παίξει µπάλα.

Κανείς δενυποψιαζόταν ότι στα14τουθατραγουδούσε µε στεντόρεια φωνή τενόρου, για πρώτη φορά σε σκηνή, το συγκινητικό «Bring him home» από το µιούζικαλ «Les miserables» («Οι άθλιοι»).

Ούτε ότι δύο και πλέον δεκαετίες µετά, το ίδιο τραγούδι θα γινόταν τίτλος σε ένα άλµπουµ της Decca, πουσηµατοδοτεί τη µεταγραφή –µε έναδιόλου ευκαταφρόνητοποσό, που στον τοµέα θεωρείται ρεκόρ – του ίδιου αγοριού, που µετεξελίχθηκε σε «τενόρο του λαού» (λόγωτης καταγωγής του από«λαϊκή» οικογένεια;) από την ΕΜΙ.

Ο Αλφι Μπο, αγαπηµένος τενόρος των Βρετανών, κυρίως χάρη στην ιστορία του που θυµίζει «αµερικανικό όνειρο» (ή µάλλον βρετανικό), από το λιµάνι στιςµεγάλες αίθουσες συναυλιών, έκανεκατάκάποιον τρόπο καριέρα µε αυτό τοτραγούδι.Μεκορυφαία στιγµή την αποθέωσή του στη συναυλιακή παρουσίαση του θρυλικού µιούζικαλ, που παίζεται σε όλοντον κόσµο (να θυµίσουµε ότικαι οΜάριος Φραγκούλης συµµετείχεως – εξαιρετικός – Μάριος στην εκδοχή του Μπρόντγουεϊ), για την 25η του επέτειο ως Jean Valjean / Γιάννης Αγιάννης.

ΟΑλφρεντ ΤζοβάνιΡονκάλι Μποξεκίνησεωςµηχανικός σποραυτοκινήτων σε ένα εργοστάσιοστο Μπλάκπουλ, όπου τραγουδούσε γιαναψυχαγωγεί τουςσυναδέλφους του.Τονάκουσε ένας πελάτηςκαι του συνέστησε να περάσει ακρόαση από την D’OylyCarte Opera Company στοΛονδίνο. Κάπως έτσι…άλλαξεκαριέρα πουσυνοψίζεταιτώραστο άλµπουµ µετιςωραιότερες άριες απόγνωστά µιούζικαλ και ταινίες,όπως το«South Pacific» ή το «Moulin Rouge!» του Μπαζ Λούρµαν.

CD τον συνοδεύουν η σταρ του Γουέστ Εντ, Κέρι Ελις, στο «Come what may» και ο κωµικός Ματ Λούκας στο «The impossible dream»