Μια Εβελιν στο τέλµα

ΤΟΕΡΓΟ. Μεγαλοεργολάβος ο Μανώλης Σκουντρής.Στην Αθήνα της δεκαετίας του ‘50. Με συνέταιρο έναναρχιτέκτονα, τονΓιώργο. Παντρεµένοαλλά δεινόκυνηγό τουποδόγυρου.Παντρεµένος και ο Μανώλης. Αλλάδιάγει ως πιστός καιτίµιοςσύζυγος.Ναµην είχεόµωςκαιτοµεγάλοελάττωµα… Τσιγκούνης!Παθολογικά τσιγκούνης! Ηγυναίκατου,ηΒέτα, δεινοπαθεί από την τσιγκουνιά του.

Φτάνειόµωςκαιηστιγµήπουο σφιχτός κ.Σκουντρής θαγίνει γαλαντόµος… Λέγε–λέγεοΓιώργος τονπείθειγιαµίαπαράνοµη νυχτερινή έξοδο. Θαβγάλουν έξω µια κοπέλαπου έχειγνωρίσει και την ελληνοαµερικανίδα φίλη της– έναςκορίτσαρος, σωστόςγενίτσαρος… –, την Εβελιν.Ο Μανώλης µε τα πολλά πείθεται. Και χτυπηµένος κατακούτελα απότο πιοτόκαι τα κάλλη της Εβελιν θα σκορπίσει στο νυχτερινό κέντρο όπου βγάζουν τα κορίτσια όλα τα – πολλά – χιλιάρικα που είχε στην τσέπη του. Καταστροφή για τον τσιγγούνη!

Οταν τοεπόµενο µεσηµέριξυπνήσει στο σπίτιτου όπου τονέφεραν λειώµα –η δικαιολογίαείναι πως ήπιεστη«σύσκεψη»πουείχεµε κάποιους ξένους και,ασυνήθιστος καθώς είναι στο πιοτό, τονπείραξε – θα του‘ρθει κατακούτελα καιη Βαγγελίτσα. Η ξαδέρφητης γυναίκας τουαπότηνΑµερική, που η Βέττα την έχει καλέσει σε τραπέζι. Και η οποία δεν είναι παρά η Εβελιν!

ΗΒαγγελίτσα–Εβελιν δεν θα µιλήσει. Αλλάµε τον τρόπο της θα «πείσει» τον Μανώλη να αρχίσει νακοιτάει τηζωή τουµε την Βέτα όχιπια µέσααπό τοπρίσµα του«πνεύµατοςτηςοικονοµίας». Είναι το βότσαλο στην λίµνη της συζυγικής τους ζωής – στο τέλµα,θα ήταν το σωστότερο.

Μία κωµωδία µε φαρσικά στοιχεία, που την διέπει το µικροαστικό πνεύµα, είναιτο «Εναβότσαλο στηλίµνη» (1952)των ΑλέκουΣακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου. Μία κωµωδία, όµως, έξυπνη, καλοφτιαγµένη, ισορροπηµένη, µεσκηνική οικονοµίαανεπτυγµένη,µε στέρεα χαραγµένο τον κεντρικό χαρακτήρα – από τις καλύτερές τους. Και ανθεκτική στον χρόνο.

ΗΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. ΟΚώστας Τσιάνος που γνωρίζει το είδος επεξεργάστηκε µεµέτροτοκείµενο χωρίςνα προσθέσειεξυπνάδες καιεκσυγχρονισµούς,αν και,προσωπικά,θατοπροτιµούσα αυτούσιο.Ο ΠαύλοςΧαϊκάλης που υπέγραψετη σκηνοθεσία,τη διεκπεραιώνει στοιχειωδώς µε αµηχανίες στα στησίµατα– οι «γεωµετρικές», κατά µέτωπονείσοδοι της πρώτης πράξης… – και στουςρυθµούς, πουβρίσκουντιςσωστές ανάσες τουςµόνο στηδεύτερη πράξη.

Εξυπηρετικότοφωτισµένο από τον Παναγιώτη Μανούση σκηνικότουΑγγελου Μέντη καιενδιαφέροντα αλλάκάπως«κυριακάτικα» καιάδεταµεταξύ τουςτακοστούµια του. Ο ΝίκοςΤσακνής έχει στίξει µουσικάτην παράσταση διακριτικά αλλάσωστά. Καιο Πάνος Μεταξόπουλος (χορογραφίες) έπραξε τα δέοντα.

ΟΙΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. ΣτέλλαΠαπαδηµητρίου, Φωτεινή Ντεµίρη – ικανές ηθοποιοίκαι οι δύο– και Θόδωρος Ρωµανίδης εξυπηρετούν την παράσταση, πιο αδύναµες η Νικολέττα Καρράκαι ηΙωάννα Ασηµακοπούλου. Ολοιτους όµωςµένουν σταεύκολα –δεν καταφέρνουν να περάσουν πειστικά το ήθος της εποχής.

Ο Παύλος Χαϊκάλης, αντίθετα, που µοιάζει φύσει να αναδύεται από την εποχή αυτή, ο καταλληλότεροςκαι ίσως πιο πειστικόςκωµικόςµας για την παλιά ελληνική κωµωδία, κάνει έναν από τους καλύτερους ρόλους του. Χαλαρός, χωρίς µούτες και καµποτινισµούς, χωρίςίχνος φτήνιας καιχυδαιότητας,ανασαίνειπάνω στη σκηνή µέσα από τον ρόλο.

Αξιος παρτενέρτου, οΧάρης Σώζος. Αν και σε ρόλο δευτερεύοντα, όχι µόνο δένει τέλεια µαζί του – τα «ντουέτα» τους, από τις καλύτερες στιγµές του είδους που είδατα τελευταία χρόνια,σαν απόάλλη παράσταση – αλλά καιοι ρυθµοί του, το χιούµορτου, ηγείωσή τουστη σκηνή,οτρόποςπουρίχνειτην ατάκα αξίζουντην προσοχή.Εξαιρετικός!

Εν ολίγοις

Θα διασκεδάσετε και θα δείτε έναν χαρισµατικό κωµικό και έναν άξιο συµπαραστάτη του.

info

Στο θέατρο «Γκλόρια» (Ιπποκράτους 7, τηλ. 210-3609.400).