Αξιοπρέπεια στη δηµοκρατία

Εικόνες που µετά βίας φτάνουν στον υπόλοιπο κόσµο από τη Λιβύη αποκαλύπτουν έναν λαό αποφασισµένο να πεθάνει παρά να αφήσει έστω και µια ακόµη ηµέρα το καθεστώς Καντάφι στην εξουσία
Την ίδιαώρα οικρατικές κάµερεςστήνουνυπερπαραγωγές στρατιωτικού θριάµβου που στέλνονται στις τηλεοράσεις της ∆ύσης για να πείσουν ότιοΚαντάφιπαραµένει ισχυρός. Ο ίδιος µιλά στις κάµερες πουελέγχειπροειδοποιώντας ότι αν επικρατήσουν οι αντίπαλοί τουθα«µαυρίσει» ηΕυρώπη. Ηµεγάλη απειλή. Οεφιάλτης. Ηανεξέλεγκτηµετανάστευση.

Τιςπροάλλεςµιαείδησηπου µοιάζειαπίστευτηαλλάγίνεται όλο καιπιο συνηθισµένηπάγωσε τα καρναβαλικά γλέντια στην Κρήτη. ΕργάτεςαπότοΜπανγκλαντές πουδούλευαν στηΛιβύη επιβιβάστηκαν σεπλοίο για να γυρίσουνστην πατρίδατους κιέξωαπόλιµάνιτηςΚρήτης προτίµησανναβουτήξουνστα παγωµένανεράπαράναεπιστρέψουν. Οι 16 αγνοούνται.

Στη χώρα µας στην αυλή του Μεγάρου Υπατία ο ένας δίπλα στον άλλον απεργοίπείνας διεκδίκησαν µετην εικόνα τηςεξαθλίωσής τους θέση πρώτα στο βλέµµα και κατόπιν στην πραγµατικότητα του κόσµου των «τυχερών». Με τη νοµιµοποίησή τους.

Η λύση ήρθε το βράδυ της περασµένης Τετάρτης. Ανοχή για ένα χρόνο. Νοµιµοποίησηυπό προϋποθέσεις. Η απελπισία ωστόσο παραµένει απειλή.Καιαυτήγίνεται τηνεποµένη τοεπίκεντρο µιαςνέαςαντιπολιτευτικής επικοινωνιακής οπερέτας.Τοοξύµωρο τουεπικοινωνιακού τελετουργικού είναι ότιτα φώτα της δηµοσιότητας εντέλει καθιστούν διάφανους,σχεδόναόρατους αυτούς πουτα προκάλεσανγια να προβάλουν τη δυστυχία τους. Γιατίταπραγµατικάπρόσωπα πίσω από την τραγωδία παραµένουν στο σκοτάδιτης ανυπαρξίας, ναερεθίζουνπερισσότερο το απολιτικό αίσθηµατης συγκινηµένης φιλανθρωπίας παρά τη δηµοκρατικήσυνείδηση.Μάλλον µπερδεµένηη δεύτερη.Σε πολιτικές που χρησιµοποιούν τουςφτωχούς,εξαθλιωµένους των χωρών µε στυγνά καθεστώτα πότεσαν τονεφιάλτη για τις χώρες της αλλοτινής ευηµερίας και πότε σαν την ευκαιρία στη δηµοκρατία να αποδείξει τηνεπιείκειά της. ∆υστυχώς, την ίδια στιγµή που πυκνώνουν γύρω µαςοι εξεγέρσεις λαών εναντίον καθεστώτων που οδήγησαν στην εξαθλίωσή τους, οι θιασώτες του µιντιακού θορύβου γύρω απότην υπόθεσητουµεταναστευτικού το µόνο πουκαταφέρνουν είναι η συρρίκνωση τουδηµοκρατικού αισθήµατος σεστερεότυπα και αυτοµατισµούςλύπησης. Ή το ακόµη χειρότερο, σε «ενόχληση», η οποία αξιοποιείται και αυτή µεσαφείςπολιτικούςστόχους από τον µιντιακόλαϊκισµό. «Αντί να ασχοληθούν µε τις ουρές στη Μαλακάσα, αγωνιούσαν µην τυχόν και τους λιποθυµήσει κανείς στην Υπατία»,έλεγε γιατην κυβέρνηση ο Γιώργος Αυτιάς κάθε τόσο απότην εκποµπήτου την περασµένη Τετάρτη συνδέοντας πέρα από κάθε λογική και δηµοκρατική ευαισθησία τοαλαλούµ πουπροκάλεσε οχιονιάς στην εθνική οδό µε το πρόβληµα των λαθροµεταναστώνπουέκαναν απεργία πείνας.

Μεταµηνύµατα πουέρχονται από τηναναστατωµένη γειτονιά να απαιτούν µια όλο και µεγαλύτερη διεύρυνσητου δηµοκρατικού αισθήµατος για να αποκωδικοποιηθούν, τα στερεότυπα µιας ξεπερασµένης πολιτικήςεπικοινωνίας µοιάζουν απ’ όποια πλευρά κι αν προέρχονται εξίσου αυταρχικά.

Αλλάκυρίωςαποδεικνύονται στερεότυπαπουµένουνερµητικά κλειστάαπέναντισταµηνύµατα ενόςκόσµου πουστην πραγµατικότηταδιεκδικείαξιοπρέπεια, υπόσταση,ύπαρξη µε εξεγέρσειςήµετυφλήφυγή ακόµηκαιπροςτονθάνατο. Μια αξιοπρέπεια που αποµένει να αποδειχθεί ότι δεν υπήρξεη επικοινωνιακήφαντασµαγορία των χωρώντης ∆ύσης,µια δελεαστική βιτρίναγια τουςαπελπισµένους.