Αυτό θα πει µυστήριο µε τα «σεπρεπέ» του

Αµα είσαι η βασίλισσα του – ένρινου, πολύ ένρινου – χαλιού («µε είκοσι πέντε χιλιάδες κόµπους στο τετραγωνικό εκατοστό αυτό το κα-τα-πλη-κτι-κό πορτοκαλοκόκκινο χαλί») το θέλεις και το χαλί σου και το «σεπρεπέ» σου να έρθει να δείξει η µέρα που θα σκαρφαλώσεις τα σκαλιά της εκκλησιάς.

Το θέλεις το σπαθί του αξιωµατικού του Πολεµικού Ναυτικού (που τον στεφανώνεσαι η επωνυµάντζα) να σου γίνει… αψίδα να περάσεις από κάτω το θείο σου κορµί µε τα πλουµιστά πασούµια, ντυµένο σφιχτά µε ένα νυφικούλι τσαχπινάτο από έλληνες µόδιστρους – γιατί την τιµάς, λέει, την ελληνική µόδα και την ελληνική παραγωγή – Mi-Ro, µε ολίγον από µαρκησία – για να θυµίζει και το «δεν έχουν ψωµί, ας φάνε παντεσπάνι» της Μαρίας Αντουανέτας της καρατοµηµένης.

Και για να µην ξεχνιόµαστε, µέρες κρίσης που είναι, το θέλεις και το Ecali Club σου, να έρθει να ξεχωρίσει το δικό σου το µυστήριο, που είναι πιο… µυστήριο, από την πλέµπα, τον πτωχό λαουτζίκο. Το θέλεις η επίτιµη χαλατζού και το πια-αρ από τον «αϊ-γκουρού» της πιαρατζαρίας (σιγά τον Σάι Μπάµπα και τον ∆αλάι Λάµα) να σου κάνει ρεκλάµα µεραγκλαντάν το µυστήριο. ∆ιότι τι τον κάνεις τον θρησκευτικό; Για την ουσία; Ετσι έφτανε και ο πολιτικός. Τον θρησκευτικό τον θέλεις για πιαρατζαρία… διεθνούς επιπέδου!

Κυρίως όµως, ως χαλατζού µε τ’ όνοµα, το θέλεις το αµέτρητο χαλί σου. Μέσα κι όξω απ’ την εκκλησία, πάνω, κάτω και πλαγίως, να έρθει να δείξει το µυστήριο το απαστράπτον. Να έχει να πατήσει χαλάρα η ποδάρα. Παράκληση ταπεινή προς επίτιµη χαλατζού και «γκουρού» του PR της: µήπως θα µπορούσαµε να κλείσουµε µια γωνίτσα στον ναό, δίπλα στα σπαθιά, αλλά πάνω στα χαλιά, να βλέπουµε κι εµείς οι πτωχοί θνητοί, µασώντας λιγουλάκι πτωχικό πασατέµπο;