ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Σαν να ανήκουν στο ίδιο έθνος

Ο Καµί είναι ένας φοιτητής από την επαρχία πουέρχεται νασπουδάσει στην πρωτεύουσα καιονειρεύεται την επανάσταση. ΗΖάχρα είναιη θεία του,σταρ τουσινεµά τηνεποχή του σάχη, που µοναδική της παρέα είναι ένας γάτος. Ο Μπαµπάκ είναι ένας οµοφυλόφιλος πουτου αρέσουν µόνο οι στρατιώτες. Η Νιλουφάρ Χαντιντιάν είναι φοιτήτρια και κόρη ενός πλούσιου βουλευτή. Και η µαντάµΣαφουρέχ είναι µιαηλικιωµένη µυθοµανής που της αρέσεινα διηγείται το φανταστικό της παρελθόν καιµια µέρα φεύγει για την Ιαπωνία. Ταπέντε αυτάπρόσωπα είναι οι πρωταγωνιστές του τελευταίου βιβλίου του ισραηλινού συγγραφέα Ρον Λέσεµ µε τίτλο «Νιλουφάρ». Και δεν ζουν στηνΙερουσαλήµ, αλλά στην Τεχεράνη.

Γιατί ένας Ισραηλινός να ασχοληθεί στις µέρες µας µε ένα ιρανικό θέµα; Επειδή η νεολαία της µιας χώρας µοιάζει τόσο πολύ µε τη νεολαία της άλλης.«Είναι απίστευτο, νοµίζεις ότι ανήκουµεστο ίδιο έθνος», λέει ο Λέσεµ σε συνέντευξή του στη «Λιµπερασιόν». «Η µόνη διαφορά είναιότι οι γυναίκες στοΙράν είναι πιο κοµψές». Εκείνος δεν µπορεί βέβαια να επισκεφθεί το Ιράν. Την οµοιότητα αυτή τη διαπίστωσε λοιπόνκάτι νύχτες που δεν µπορούσε να κοιµηθεί κι έκανε chat στο Internet. Οι Αιγύπτιοι τον περιφρονούσαν, δεν ήθελαν να µιλούν µε έναν «σιωνιστή». Αλλά οι Ιρανοί ήτανθερµοί και τρυφεροί µαζί του, ήθελαντόσο πολύ να του εξηγήσουν ποιοιείναι. Τους έκανε ερωτήσεις για τηνκαθηµερινότητάτους, τα µπαρ στα οποία συχνάζουν, τα βιβλία που διαβάζουν. Κι έναν απ’ αυτούς τον συνάντησε σ’ ένα ταξίδι του στο Παρίσι. Το πρώτο πράγµα που τον ρώτησε ήταν τι έβλεπεστην τηλεόραση όταν ήταν µικρός. Περίµενε να του πει «τηντζιχάντ για παιδιά». Τουείπε «µια σειρά ιαπωνικών κινουµένων σχεδίων µε τίτλο Marco». Πήγε να βάλει τα κλάµατα: την ίδια σειρά έβλεπε κι εκείνος, όπως κι όλα τα παιδιά στο Ισραήλ ήξεραν απέξω τα 70 της επεισόδια. Υστερα ο ιρανός φίλοςτου τούµίλησε γιατη ζωή του. «Μη νοµίζεις πωςδεν ξέρουµε τι είναι ελευθερία», του είπε.«Εχουµε µια underground ζωή, όργια, σεξ, χάπια έκσταση, αλκοόλ, µουσική,απαγορευµένα βιβλία». Ο Ρον τον ρώτησε αν φοβάται ότιθα συλληφθεί από την αστυνοµία. «Οχι», του απάντησε εκείνος, «η αστυνοµία θέλει να ζούµε έτσι, το καθεστώς θέλει να είµαστε µαστουρωµένοι και να νοµίζουµε πως είµαστε ελεύθεροι. ∆ενθέλει να κυκλοφορούµε στον δρόµο, θέλει να κάνουµε πάρτι µέρα και νύχτα». Τι θλιβερό, σκέφτηκε ο Ρον. Κι ύστερα συνειδητοποίησε ότι και στο Τελ Αβίβ είναι µαστουρωµένοι. «Η γενιάµου περνά τη ζωή της σε ακριβά εστιατόρια, δεν διαδηλώνει, δεν βλέπει ειδήσεις, δεν ενδιαφέρεται αν οι άλλοι υποφέρουν, γιατί πιστεύει ότι τίποτα δεν θα αλλάξει, οι πολιτικοί θα συνεχίσουν να κλέβουν κι ο εχθρός να µας σκοτώνει».

Και ξαφνικά, ένας απελπισµένοςαυτοπυρπολείται σ’ έναµακρινό χωριό και δίνει το σύνθηµα της εξέγερσης.

LINK: http://diastaseis.blogspot.com