Το αντικειµενικό και αδιάβλητο των εισαγωγικών εξετάσεων στα ΑΕΙ

Χρήστος Γ. Χρήστου ΠΡ. ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΟΕ
Οι γενικές εισαγωγικές εξετάσεις καθιερώθηκαν για πρώτη φορά µε τη µορφή του ακαδηµαϊκού απολυτηρίου το 1965 (Γεώργιος Παπανδρέου πρωθυπουργός και υπουργός Παιδείας, Λουκής Ακρίτας υφυπουργός και Ευάγγελος Παπανούτσος γενικός γραµµατέας).

Βασική αιτία για την καθιέρωσή τους ήταν η ανάγκη διασφάλισης του αδιάβλητου τρόπου επιλογής των φοιτητών, λόγω των πολλών και εύλογων επιφυλάξεων που είχαν διατυπωθεί για την αξιοπιστία των χωριστών εισαγωγικών εξετάσεων που πραγµατοποιούσαν µέχρι τότε τα πανεπιστήµια.

Η µακροβιότητα εφαρµογής του συστήµατος (1965-2010) και η αποδοχή του από σύσσωµη την κοινωνία µας πείθει για τηνεπιτυχία του.Εβαλεφραγµόστις οποιεσδήποτε παρεµβάσεις και εξασφάλισε ίση αντιµετώπιση σ’ όλα τα Ελληνόπουλα.

Ηταν πράγµατι µια επανάσταση που έγινε τον περασµένοαιώνα στην Παιδεία µαζί µε την καθιέρωση της δηµοτικής γλώσσας και του µονοτονικού συστήµατος. Ικανοποίησε το περί δικαίου αίσθηµα του λαού και έγινε συνείδηση σ’ όλους µας ότι οι εισαγωγικές εξετάσεις διεξάγονταν µε αντικειµενικό και αδιάβλητο τρόπο.

Η αντίληψη αυτή εδραιώθηκε ακόµη περισσότερο και από το γεγονός ότι παιδιά υπουργών Παιδείας, µετά το 1965, δεν πετύχαιναν στα ΑΕΙ, ενώ αντίθετα εισάγονταν παιδιά αγροτών, εργατών κ.ά., πράγµα που δεν συνέβαινε την προ του 1965 περίοδο.

Οι προτάσεις του υπουργείου Παιδείας και του ΕΣΥΠ περί αλλαγής του τρόπου εισαγωγής στα ΑΕΙ (εισαγωγή σε σχολές και όχι σε τµήµατα) δηµιουργούν σοβαρότατες επιφυλάξεις σε ό,τι αφορά το αδιάβλητο.

Οι αλλαγές βέβαια στην Παιδεία είναι αναγκαίες, καθώς και η προσαρµογή του εκπαιδευτικούσυστήµατος στις κοινωνικές απαιτήσεις και εξελίξεις. ∆εν αλλάζουµε όµως κάτι που είναι αποδεκτό και πετυχηµένο, και αποτελεί τη βάση για κάθε µεταρρύθµιση.

Επικαλούµαστε πολλές φορές τα εκπαιδευτικά συστήµατα του εξωτερικού, πλην όµως πρέπει να λαµβάνουµε υπόψη και τη δυνατότητα εφαρµογής και επιτυχίας τους µε βάση τα ελληνικά δεδοµένα.

Τα λόγια του Κολοκοτρώνη για τη δυσκολία εφαρµογής της βαυαρικής νοµοθεσίας στην Ελλάδα, «είναι σαν να προσπαθούµε να βάλουµε τα παπούτσια του µεγαλόσωµου Χατζηπέτρου στα πόδια του µικρόσωµου Λόντου», παραµένουν επίκαιρα.