Οι πεζόδροµοι γύρω από την Ακρόπολη

Δηµήτρης Αστέρης
ΑΘΗΝΑ
Θέλω να θίξω ένα θέµα που έχει άµεση σχέση µε το πιο ιστορικό κοµµάτι του κέντρου της Αθήνας και ιδιαίτερα το σύνολο που αγκαλιάζει την Ακρόπολη και αφορά τις οδούς Μακρυγιάννη, ∆ιονυσίου Αρεοπαγίτου και Αποστόλου Παύλου. ∆ηλαδή, το πιο ενδιαφέρον κοµµάτι της Αθήνας που αποτελεί και βασικό τµήµα της βόλτας της πόλης µας που θα κάνει ο κάθε επισκέπτης, αλλοδαπός ή ηµεδαπός.

Αφού παραδόθηκε το µεγαλύτερο τµήµα του έργου τις παραµονές των Ολυµπιακών Αγώνων και το υπόλοιπο µε τα εγκαίνια του Μουσείου Ακρόπολης, δυστυχώς, όπως συµβαίνει συνήθως στην Ελλάδα, έχει αφεθεί στην τύχη του και ίχνος συντήρησης και επιτήρησης δεν έχει υπάρξει µέχρι σήµερα. Οι δρόµοι αυτοί, που από τη σήµανσή τους χαρακτηρίζονται ως πεζόδροµοι, µόνο πεζόδροµοι δεν είναι. Αυτοκίνητα κυκλοφορούν µε άνεση και ταχύτητα, µηχανάκια και µοτοσυκλέτες κάνουν και σούζες, ενώ άλλοι παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους όπου θέλουν, ακόµα και στην είσοδο του Παρθενώνα. Λεωφορεία και πούλµαν κάνουν µανούβρες µεταξύ ∆ιονυσίουΑρεοπαγίτου και Βασιλέως Παύλου.

Το αποτέλεσµα είναι να έχουν αρχίσει να τρώγονται οι πέτρες που δηµιουργούν το καλντερίµι και να δηµιουργούνται λακκούβες. Η πόρτα προς την αρχαία αγορά επί της Αποστόλου Παύλου (απέναντι από τον κινηµατογράφο «Ερέχθειο») είναι µονίµως διάπλατα ανοικτή καιδιάφορα αυτοκίνητα χώνονται και χάνονται µέσα στα αρχαία.

Παράλληλα οι δηµοτικοί αστυνοµικοί σαν απλοί θεατές τα χαζεύουν αµέριµνοι µέσα από τα δηµοτικά περιπολικά ή καθισµένοι στις δηµοτικές µηχανές, καπνίζοντας αρειµανίως, απολαµβάνοντας τον φραπέ τους και πού και πού µοτοσυκλετιστές της οµάδας ∆ΙΑΣ κάνουν καµιά περαντζάδα, αλλά κανείς τους δεν δίνει σηµασία.

Είναι κρίµα να µην µπορούµε να διατηρήσουµε ένα µικρόκοµµάτι του πολιτισµού µας και να κινδυνεύουν οι περιπατητές απ’ όλα τα µηχανοκίνητα που ασύδοτα κυκλοφορούν. ∆εν µπορώ να καταλάβω γιατί να µην µπορούµε να προστατεύσουµε τα αυτονόητα και αν δεν θέλουµε, ας µπει αστυνόµευση και πρόστιµα γιατί µόνο τότε θα συνετιστούν οι συµπολίτες µας.