Περιµένοντας το καράβι…

Αν, ο µη γένοιτο, κυρία Μπακογιάννη, γινόταν µια χούντα και βρισκόσασταν αποµονωµένη µε τον Αλέξη Τσίπρα, τον Φώτη Κουβέλη, την Αλέκα Παπαρήγα, πώς θα νιώθατε;

Ντ.Μπ.: Περιµένοντας το καράβι να περάσει να µας πάρει.

Προσέξτε, εγώ είµαι πολιτικό προϊόν της δικτατορίας. Από τα δεκατέσσερά µου έως τα είκοσι ένα µου χρόνια έζησα τη δικτατορία ως εξόριστη. Εγωιστικά, αν θέλετε, ήταν η ωραιότερη περίοδος της ζωής µου. Σ’ ένα περιβάλλον όπου ο Θεοδωράκης τραγουδούσε, η Μελίνα διαµαρτυρόταν, ο Ντασσέν φώναζε (δεν θέλω να πω τώρα πώς ονόµαζε την Ελλάδα λόγω της δικτατορίας), ο Λουλές µε τη µικρή του γκαµπαρντίνα που έµενε συνήθως µουγκός, αλλά όταν παρενέβαινε η φωνή του γινόταν δυνατή, η Αλκη Ζέη, ο Πλωρίτης, η δασκάλα µου, η Μαρίκα Αποστολοπούλου, η Στρουµπούλη που µόλις είχε επιστρέψει από την Τασκένδη. Μιλάµε για ανθρώπους που ζούσανε µαζί µ’ όλους εµάς τους κοινούς πολιτικούς, όπως ήταν ο Μητσοτάκης ή ο Καραµανλής µε την Αµαλία. Είναι απίστευτο πώς ενώνει το όραµα για τη δηµοκρατία.

∆.Γ.: Για να µπορέσουµε όµως να µιλήσουµε για όλα αυτά µε άνεση, χρειάζεται να επιστρέψουµε σε πιο παραδοσιακά µέσα. Στην εφηµερίδα, καλή ώρα, που µας δίνει σήµερα αυτή την ευκαιρία, στα περιφερειακά ραδιόφωνα και βέβαια στο ∆ιαδίκτυο. Να καταλάβει ο καθένας πως έχουµε σηκώσει όλοι µας τα µανίκια και πως ό,τι γίνει δεν είναι γιατί η Ντόρα είναι κόρη του Μητσοτάκη και εγώ η χοντρούλα τραγουδίστρια του Χατζιδάκι. Είναι επειδή δεν το βάζεις κάτω. ∆εν θέλω να προδώσω ούτε τους δασκάλους µου, τον Ματθαίο Μουντέ και τον Τάσο Λιγνάδη, ούτε τον Νίκο Γκάτσο και τον Μάνο Χατζιδάκι που µου δίνανε το δικαίωµα, ενώ ήµουν 16 χρονών, να παρακολουθώ τα καλαµπούρια τους.