Η πουράκλα, η ∆ραπετσώνα και το δύσµοιρο γεράνι

Η σκηνή σε µεγάλη πίστα της Πανεπιστηµίου, όπου άδουν δύο καλοί λαϊκοί τραγουδιστές της νεώτερης γενιάς – επιτέλους και κάποιοι τραγουδάνε καλά λαϊκά.

Πρώτο τραπέζι πίστα κάθεται παρέα κυρίων µε κάτι πουράκλες, να – τις οποίες βεβαίως καπνίζουν αρειµανίως και αρκούντως επιδεικτικά –, µε τις κυρίες τους, που δεν κρύβουν τα σηµάδια των προσθετικών – αφαιρετικών επεµβάσεων ούτε ότι λυγάνε από το βάρος των υπερβολικών (πλην σινιέ και αυθεντικών) κοσµηµάτων τους – ίσως και των φορεµάτων. Οι Νεοελληναράδες του µαύρου χρήµατος (συνηθίζεται στα πρώτα τραπέζια πίστα), µετα 4×4, τις βίλες και τα σαλέ (για φόρους ούτε λόγος, όλαoffshore και στην Ελβετία) εν δράσει.

Αίφνης πέφτει από την πίστα η «∆ραπετσώνα».

Αδουν όλοι µαζί ψευτοµερακλωµένοι: «Πάρ’ το στεφάνι µας, πάρ’ το γεράνι µας…». Και στο «εµείς θα ζήσουµε κι ας είµαστε φτωχοί» σιωπούν.

Αυτογνωσία; ∆εν τους έφτασε µέχρι εκεί το µεράκλωµα; Κακές θύµησες; Πάντως µούγκα.

Ετσι θυµήθηκα κι εκείνο που κυκλοφορεί ελεύθερο στο twitter: «Με τραγούδια για τη φτώχεια και την ξενιτιά, ρετιρέ παίρνω στην Κηφισιά»!