Προσκήνιο

¬ 1967 και η Γκρέτα Γκάρµπο επισκέπτεται έναν µεσόκοπο φίλο της ζωγράφο που συζεί µε τον νεαρό εραστή του στην Ιρλανδία, στην αγροικία που εκείνος έχει αγοράσει από τους Χένεσι: ένα ζευγάρι σαραντάρηδων που έχουν ξεπέσει σε υπηρετικόπροσωπικό του ζωγράφου ζώντας κοντάτου µαζί µε την αδελφή της γυναίκας, την Πόλι, και την δεκαοκτάχρονη κόρη τους,η οποία θέλει νασπουδάσει γιατρός αλλά η οικογένεια δεν έχει τα χρήµατα. Η λεσβία Γκάρµπο, πουανάµεσα σ’ αυτήν και στην Πόλι αναπτύσσεται µία υπόγεια σχέση, θα δράσει ως καταλύτης απελευθερώνοντας το κορίτσιώστε να ακολουθήσει χωρίς υποστηρίγµατα τον δρόµο που επιθυµεί. Εξαιρετικά ενδιαφέρον, πυκνό και πολύ ανθρώπινο, παρά το επικίνδυνο θέµα του, το έργο του Ιρλανδού Φρανκ ΜΑΚΓΚΊΝες «Η Γκρέτα Γκάρµπο ήρθε στην πόλη µας» που παρουσιάζεται από την Πειραµατική Σκηνή της «Τέχνης» («Αµαλία» Θεσσαλονίκης) στοενδιαφέρον σκηνικό και µε τα σωστά κοστούµια του Απόστολου Βέττα, σκηνοθετηµένο από τον Γιάννη Μόσχο µε µέτρο αλλά κάπως ουδέτερα καιµε προβλήµατα σωστής διανοµής. Ξεχώρισα την Εφη Σταµούλη, πειστικότατη Γκάρµπο, και την Αννα Κυριακίδου που χρειαζόταν όµως καλούπια – ξεχειλίζει.

¬ Πολύ ιδιαίτερος και άµεσος ο βασισµένος στο οµώνυµο διήγηµα του Νίκου Βασιλειάδη τραγικωµικός µονόλογος «Συµβολαιογράφος» τωνΕµµανουέλας Αλεξίου και Γιώργου Καραµίχου. Η Υρώ Μανέ εγκαταλείπει τιςευκολίες της και τον υπερασπίζεται µε όλες της τις δυνάµεις κατεβάζοντας το κείµενο στην πλατεία. Αλλά και µε πολλά λάθη που πιστεύω πως οφείλονται στην ελλιπή σκηνοθετική µατιά του Γιώργου Καραµίχου («Νέο Ελληνικό Θέατρο Γιώργου Αρµένη»).