Βαθύ µαύρο, σχεδόν ροζ

ΤΟ ΕΡΓΟ. ΟΜπρίντσλεϊ Μίλερ είναι γλύπτης. Και νέος – στα πρώτα του βήµατα. Οπερ σηµαίνει φτώχεια καιτων γονέων.Και ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο. Οιοποίες έχουν κρεµαστεί πάνω σε έναν ηλικιωµένο γερµανό δισεκατοµµυριούχο συλλέκτη που πρόκειται να δει τη δουλειά του.

Η κοπέλα του, ηΚάρολ, τον πείθει να «αναµορφώσει»το µίζεροδωµάτιό του – όπου περιµένει την επίσκεψη του πλούσιου γέρου – µεταφέροντας εκεί µερικά απότα κοµψά έπιπλα καιαντικείµενα τέχνης του γείτονά του Χάρολντ, ενός οµοφυλόφιλου, προφανώςερωτευµένου µε τον Μπρίντσλεϊ, ο οποίος λείπει σε εκδροµή. Επιπλέον λόγος του «καλλωπισµού»: ηΚάρολπεριµένει και τον αυστηρό απόστρατο συνταγµατάρχη Μέλκετ,τονπατέρα της, σε µία προσπάθεια να τονπείσει πως αξίζει τον κόπο να κάνει τον Μπρίντσλεϊ γαµπρό του. Αλλαι όµως αι βουλαί των ανθρώπων… Ενα µπλακάουτ συσκοτίζει τηνπολυκατοικία. Και, εκτός από τονσυνταγµατάρχη, φέρνειστο δωµάτιο του Μπρίντσλεϊ τη γεροντοκόρη γειτόνισσά του ∆εσποινίδα Φέρνιβαλ, πολύ «ηθική» αλλά µε… µεγάλη κλίση στο ποτό. Ξαφνικά, όµως, εµφανίζεται και οΧάρολντ. Νωρίτερα απ’ό,τιτονπερίµεναν. Καιενώ οΜπρίντσλεϊ προσπαθείαπεγνωσµένα, στα σκοτεινά, να µεταφέρει στοδιαµέρισµά τουτα «δανεισµένα» έπιπλα, ιδού και η Κλέα, η πρώην ερωµένη του. Η οποία θα γίνει ο καταλύτης. ∆ιότι, µολονότι παρουσιάζεται µέσα στο σκοτάδι ως η καθαρίστρια του σπιτιού, δεν θα αργήσει να αποκαλύψει όσα ονεαρός γλύπτης έκρυβε.

Οτανοδισεκατοµµυριούχος φτάσει, θα είναι αργά. ∆ιότι, πριν ο ηλεκτρολόγος πουεκλήθη νααποκαταστήσει τη βλάβη εκφέρει το«και εγένετο φως»,τονµαικήνα τον… τρώει το µαύρο σκοτάδι.

Ο Πίτερ Σάφερ µε την «Μαύρη κωµωδία» έχει γράψει (1965), µε το εύρηµα οι σκηνές στο σκοτάδι να παίζονται στο άπλετο φως καιτο αντίστροφο, µίαδηλητηριώδη σάτιρα ηθών χρησιµοποιώντας µε επιδεξιότητα τη φόρµα της φάρσας. Τα ήθη έχουν αλλάξει και το δηλητήριο του έργου έχει αραιώσει αλλάτο χιούµορ του Σάφερ και η πυκνότητα του έργουαποτελούνισχυράακόµα ερείσµατα για την αντοχή του στον χρόνο.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. ∆υστυχώςο Πέτρος Φιλιππίδης ως σκηνοθέτης δεν έχειανταποκριθεί στις απαιτήσεις τουέργου. Και,κυρίως, στην ακρίβεια που απαιτεί και στηνπροσοχή στιςλεπτοµέρειες. Πάνωσε µία –ανυπόγραφη! –µετάφραση, σωστή αλλάµε κάποιουςεντελώς άκαιρους εκσυγχρονισµούς –Μόνικα Μπελούτσικ.ά.–,έχειστήσει, βιαστικά νοµίζω, µία παράσταση µουντζουρωµένηπουµόνο της στόχος είναινα εκµαιεύσει το γέλιο.Μέσα καιαπό εντελώς εκτόςτουύφουςτου φτήνιες. Ποιος ο λόγος η Κάρολ να βάζει χέρι στηνΦέρνιβαλ για να την πείσει να µην µιλήσει όταν αντιλαµβάνεται πως τα έπιπλα του δωµατίουείναι του Χάρολντ; Ποιος ο λόγος ο Χάρολντ να πιάνει µέσα στο σκοτάδι τα απόκρυφα του Συνταγµατάρχη και να αναστατώνεται: Ποιος ο λόγος η Φέρνιβαλ να δείχνει τα µπούτια της;

Ο Γιώργος Γαβαλάς που υπογράφει το συµπαθητικό σκηνικό, η Κατερίνα Μαραγκουδάκη (φωτισµοί)και ο Ιάκωβος ∆ρόσος (µουσική επιµέλεια) κάνουν τη δουλειά τους. Εκείνος που έχει βρεθεί σε κακή στιγµή – ίσως η χειρότερή του – είναι ο συνήθως άψογος ΓιάννηςΜετζικώφ. Τα κοστούµιατου ταβρήκα επιεικώς απαράδεκτα. Και δενκατάλαβα γιατί οαπόστρατος συνταγµατάρχης πρέπει να είναι ντυµένος µε στολή οπερέτας.

ΟΙΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. ΟΠυγµαλίων ∆αδακαρίδηςπαίζει τονΜπρίντσλεϊ µε έναν πανικό καθόλου κωµικά αποδοτικό. Βρήκα διεκπεραιωτικό τον Τάσο Χαλκιά, εκτός κλίµατος, παρά τις προσπάθειές της, την καλή Ζέτα ∆ούκα,χύµα την Πηνελόπη Αναστασοπούλου και,κυρίως, τηνεξαίρετη καρατερίστα Χριστίνα Τσάφου, ευπρεπώς ουδέτερο τον ΧρήστοΣιµαρδάνη. Συµπαθής ο ΧρήστοςΣυριώτης. ΟΘανάσης Τσαλταµπάσης νοµίζω πωςκλέβει την παράσταση. Εξαιρετικό κωµικό τάλαντο, σχεδιάζει ρόλο. Αλλά αποτυγχάνει στην προφορά. Είναι µάλλον Βούλγαρου παρά Γερµανού…

info

Στο θέατρο «Μουσούρη» (πλατεία Καρύκη 7, τηλ. 210 3310936).

Εν ολίγοις.

Αν δεν έχετε απαιτήσεις, µπορεί και να γελάσετε.