Αριες µε παντελόνι

Τοεύρηµαείναιενδιαφέρον: µιατραγουδίστριαερµηνεύει ρόλουςανδρικούς καιγυναικείους(ειδικάστα χρόνια του µπαρόκ, που λατρεύονταν οι πιο «ψιλές» φωνές, πολλοίαντρικοίρόλοι ερµηνεύονταν από γυναίκες) ή τους ίδιους ρόλους σε διαφορετικές οπερατικέςεκδοχές της ίδιας ιστορίας.

Καιηφωνητικήγκάµαείναι ενδιαφέρουσα.ΗΑµερικανίδα Τζόις ΝΤΙΝΤΟΝΆτο, Τραγουδίστρια της Χρονιάς κατά το περιοδικό «Gramophone», είναι µέτζο σοπράνο (λόγω φωνής καιοιανδρικοίοπερατικοί ρόλοι).Και είναισπάνιες ανάλογεςσυλλογές,µε Μότσαρτ,Στράους,Ροσίνι, Γκλουκ,Γκουνό,Μπερλιόζ όπως το «DivaDivo» (Virgin) από «σκουρότερες» φωνές, σαν τη δική της. Και πιο γοητευτικές, πόσω µάλλον τα τελευταία χρόνια που οι νεώτερες σοπράνοδεν έχουν πάντα τησυναίσθηση ότι_ κάποτε έστω _τσιρίζουν, όσες διορθώσεις και να υποστούν στο στούντιο ηχογράφησης.

Οµως το ενδιαφέρονδεν είναι πάντα καικαλό. Ούτε το όµορφο, όπως πράγµατι είναι η φωνή της Τζόις ΝΤΙΝΤΟΝΆΤΟ. «Είναι θαυµαστό πόσο απόλυτη είναι η ψευδαίσθηση ότιη οµορφιά είναι και καλοσύνη», έλεγε οΛεβ Τολστόι. Καισ’ αυτή την περίπτωση επιβεβαιώνεται η ρήση του.

Καλή η Τζόις ΝΤΙΝΤΟΝΆΤΟ και η φωνή της, καλήκαι η σύλληψη τωνπαραγωγώνκαι τηςίδιας,όχιόµωςκαγαθή, που έλεγαν καιοι αρχαίοι ηµών πρόγονοι. Το αστραφτερό τουεγχειρήµατος,η καλή γνώσητης τεχνικής,η ευκολία µετάβασηςαπό τον ένανρόλοστονάλλοδεν σηµαίνουν και εσωτερικότητα, βάθος,ουσία.Ακούγονται κάποτεσαν_ηχητικά _πυροτεχνήµατα, ασκήσεις υπερβατικής δεξιοτεχνίας, δίχωςόµωςτίποτααπό την παλέτα τωνανθρώπινων συναισθηµάτων,που,όπως λέει,εξερευνάυποδυόµενη καιανδρικούςκαιγυναικείους ρόλους.

Βέβαια η Ορχήστρα της ΕθνικήςΟπεραςτηςΛυών που τησυνοδεύει κάνειό,τι µπορεί, όπως κι ο µαέστρος Καζούσι Ονο και το άλµπουµ προσφέρεται_ ωςεξαιρετικά χαριτωµένο_ γιαπολλαπλές επιφανειακέςακροάσεις. Βρίσκεταιόµως εκείη απόλαυση;

χαριτωµένη στιγµή η άρια «Je suis gris!» από την όπερα «Cherubin» του Ζιλ Μασνέ