… και ο ρόλος του συγγραφέα σε ώρες κρίσης

Αρα ποιος είναι ο ρόλος του συγγραφέα στην εποχή της κρίσης; Το γαλλικό μοντέλο του διανοούμενου λογοτέχνη που παρεμβαίνει στα πράγματα και επηρεάζει συνειδήσεις δεν είναι πια κυρίαρχο όπως ήταν μεταπολεμικά μέχρι το ΄80. Είναι ακόμη ζωντανό στη λατινοαμερικανική λογοτεχνία και αναβιώνει όπου απειλούνται οι δημοκρατικοί θεσμοί, αλλά δεν λειτουργεί στην αγγλοσαξονική λογοτεχνία και γενικότερα στις νεοφιλελεύθερες κοινωνίες όπου οι περισσότεροι συγγραφείς διεκδικούν ως ρόλο τους το να καλλιεργούν την τέχνη του λόγου καθεαυτήν. Ο Μπάρι διαφοροποιείται. Το χρέος του συγγραφέα, λέει, είναι να αναδεικνύει τη σημασία της ανθρώπινης ζωής, καταδεικνύοντας παράλληλα και τη «φονική πλευρά της ανθρώπινης φύσης». Αλλά στη σημερινή ιρλανδική πραγματικότητα βλέπει έναν πιο σύνθετο ρόλο για τον εαυτό του. «Παλιά, η φωτιά δεν έσβηνε ποτέ στις ιρλανδικές αγροικίες, κι όποιος αναγκαζόταν να μεταναστεύσει έπαιρνε ένα αναμμένο ξυλαράκι και το πήγαινε στο τζάκι του γείτονα, για να συνεχίσει να καίει εκεί. Νομίζω λοιπόν πως τόσο ως χώρα όσο και ως άνθρωποι πρέπει να κρατήσουμε αναμμένη τη φλόγα μας. Αυτό προσπαθώ να κάνω με το έργο μου κι αν δεν το καταφέρω, θα τη δώσω σε κάποιον άλλο για να την κρατήσει αυτός αναμμένη».