Το τέταρτο κουδούνι

Η Σοφία Φιλιππίδου (φωτογραφία) θα ‘ναι µεταξύ των πρωταγωνιστών της άτιτλης ακόµα µεγάλης παράστασης που θα κάνει το καλοκαίρι ο Σταµάτης Φασουλής για το Εθνικό Θέατρο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Επιδαύρου – στις 15 και 16 Ιουλίου.

Το κατ’ αρχάς εξαιρετικά ενδιαφέρον ως ιδέα σχέδιο που βγαίνει εκτός επιδαυριακής ρουτίνας αλλά και χωρίς να αποµακρύνεται απ’ τον βασικό άξονα του Φεστιβάλ, µια σύνθεση µε πολλή µουσική – και προφανώς πολύ γέλιο –, τοποθετηµένη στους πρώτους µετά Χριστόν αιώνες, εποχή θεατρικής παρακµής, όπου πλανόδιοι θεατρίνοι σέρνουν τα κουρέλια του αρχαίου ελληνικού και του ρωµαϊκού θεάτρου – πρόκειται να υποστηρίξουν επίσης οι Νένα Μεντή, Ελένη Κοκκίδου, Τάνια Τρύπη, Νίκος Κουρής, όπως ήδη γράφτηκε, αλλά και ο Μάκης Παπαδηµητρίου, ενώ τα κοστούµια έχει αναλάβει η Ντένη Βαχλιώτη. Ας σηµειωθεί πως θα ’ ναι η δεύτερη παρουσία της Σοφίας Φιλιππίδου στην Επίδαυρο – η πρώτη ήταν µε την Πενία στον «Πλούτο» του «Θεάτρου Τέχνης», στο δεύτερο ανέβασµα (2001) της αριστοφανικής κωµωδίας απ’ τον Μίµη Κουγιουµτζή – όπως δεύτερη είναι και η σκηνοθετική παρουσία στο θέατρο του Πολυκλείτου, µετά τον ευριπίδειο «Ορέστη» του 2005, του Σταµάτη Φασουλή.

Ο οποίος, όµως, έχει κάνει στην Επίδαυρο και την πρώτη – και µόνη επιδαυριακή – εµφάνισή του ως ηθοποιός, άρτι αποφοιτήσας από την δραµατική σχολή του Εθνικού, Εύµηλος στην «Αλκηστι» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη πλάι στην Ελένη Χατζηαργύρη – Αλκηστι και µε τη συµµαθήτριά του στη σχολή Αννα Παναγιωτοπούλου, ως – βουβή – Αδελφή του Εύµηλου πλάι του.

«∆έκα λεπτά διακοπή για τσάι στα µισά της νύχτας εκεί που δούλευα και δεν µπορούσα να βρω µια καρέκλα άδεια, ούτε µία. Ολες τις είχανε πιασµένες εκείν’ οι Ελληνες, Πολωνέζοι, Ελληνες, Αραπάδες, όλο το σκυλολόι, τις είχανε βουτήξει οι ξενοφερµένοι, καταλαβαίνεις […]. Ολες τις είχανε πιάσει οι Αραπάδες σου λέω, Αραπάδες, Ελληνες, Πολωνέζοι, όλο το σκυλολόι»: από τον «Επιστάτη» του Χάρολντ Πίντερ που παρουσιάζει ο Αντώνης Αντύπας στο «Απλό Θέατρο». Μετάφραση Κώστας Σταµατίου, Εκδόσεις «Ιθάκη»). Αγιε Παντελεήµονα – βοήθειά µας –, ακούς;

Τραγική ειρωνεία που λένε… Να φιλοξενείς – και να προβάλλεις µετά βαΐων και κλάδων – στην ιστοσελίδα σου την κιτρινίλα, τη χυδαιότητα και την αρρώστια. (Και κάποιοι συνάδελφοι, ενθουσιασµένοι – γιατί άραγε; – να υπερθεµατίζουν και να συνεντευξιάζονται την κιτρινίλα, τη χυδαιότητα και την αρρώστια. Κι οι υπόλοιποι συνάδελφοι – ακόµα κι οι φίλοι –, πλην εντελώς ελαχίστων περιπτώσεων που προς τιµήν τους δε δίστασαν να εκτεθούν στην κιτρινίλα, τη χυδαιότητα και την αρρώστια, να τηρούν σιγήν ιχθύος διά τον φόβον των Ιουδαίων).

Και πριν αλέκτορα φωνήσαι ν’ αρπάζουν τα µπλογκ – οχετοί µ’ αφορµή µια πειραµατική θεατρική παράσταση το παιδί σου κι εσένα κι όλο σου το σόι και να σας βουτάνε στην κιτρινίλα, στη χυδαιότητα και στην αρρώστια… Καθόλου δεν επιχαίρω. Αλλά, µήπως, έστι δίκης οφθαλµός ος τα πάνθ’ ορά;

Στον αγαπηµένο της Αλέξανδρο Παπαδιαµάντη – µε αφορµή και το φετινό Ετος Παπαδιαµάντη, µόλις συµπληρώθηκαν εκατό χρόνια απ’ το θάνατό του – επιστρέφει η ∆ασκάλα – σκηνοθέτρια Μίρκα Γεµεντζάκη (φωτογραφία) η οποία µεγάλη σηµασία δίνει στην αφήγηση ως θεατρική έκφραση. Τρία διηγήµατά του µε έρωτες θαλασσινούς – «Ερωτας στα χιόνια», «Ονειρο στο κύµα», «Ερως – Ηρως» –, θα σµίξουν στην παράσταση που ακριβώς µε τον γενικό τίτλο «Θαλασσινοί έρωτες» ετοιµάζει µε κύριο µέληµα τη µουσική της παπαδιαµάντειας γλώσσας και που θα παρουσιαστεί απ’ τις 9 Μαρτίου – και έως 19 Μαΐου – στον «Φούρνο».

Τα σκηνικά και τα κοστού µια θα ’ ναι του Βαγγέλη Παπαδάκη, η µουσική – που θα παίζει στο πιάνο η Νάντια Παπανδρέου – της Μαριέττας Φαφούτη κι οι φωτισµοί της σκηνοθέτριας.

Τα τρία διηγήµατα, στα οποία πρωταγωνιστούν τρεις διαφορετικοί άντρες, θα ερµηνεύσουν, µε όχηµα την αφήγηση, τρεις γυναίκες ηθοποιοί: η Μαρία Καστάνη («Ερωτας στα χιόνια»), η Ελένη Μακρή («Ονειρο στο κύµα»)

κι η Νάνα Παπαδάκη («Ερως – Ηρως») – µε τη δεύτερη η Μίρκα Γεµεντζάκη έχει ήδη κάνει τον βασισµένο στην οµώνυµη νουβέλα της Βιρτζίνια Γουλφ «Ορλάντο», µε τις άλλες δυο έχει συνεργαστεί στον «Οµηρικό ύµνο στην ∆ήµητρα».

Είναι η τέταρτη φορά που η Μίρκα Γεµεντζάκη καταπιάνεται µε τον Παπαδιαµάντη – η… σπεσιαλιτέ της. Ξεκίνησε µε µια καταπληκτική, ελάχιστα γνωστή, παράσταση – κάτι σαν ορατόριο – της «Φόνισσας» που παίχτηκε στο «Θέατρο του Ηλιου» στο τέλος της σεζόν 1988 -1989, συνέχισε µε «Το µοιρολόι της φώκιας» που έκανε το Πάσχα της σεζόν 2000 -2001 µε την παραµυθού Σάσα Βούλγαρη στο τότε «Τσάι στη Σαχά ρα» – και που δεν είχα την τύχη να το δω – και κατέληξε µε την «Φεύγουσα κόρη» – βάση της το διήγηµα του Παπαδιαµάντη «Μία ψυχή» –, µια επίσης εκπληκτική δουλειά, µε την Ρηνιώ Κυριαζή, που πρωτοπαρουσιάστηκε τη σεζόν 2005 – 2006 στο «Λιθογραφείον» της Πάτρας και στη συνέχεια εδώ, επίσης στον «Φούρνο» και κατόπιν στον «Κάτω Χώρο» του «Θεάτρου του Νέου Κόσµου» όπου παίχτηκε και την επόµενη σεζόν.

Στα ίδια µέρη τα γνωστά θα καταλήξει – και θα καταλύσει –, τελικά το καλοκαίρι το «Θέατρο του Ηλιου» και το καινούργιο – εξαιρετικό, λένε – θέαµα της Αριάν Μνουσκίν (φωτογραφία) «Οι ναυαγοί της τρελής ελπίδας» που, όπως σας έγραφα στο «Τέταρτο Κουδούνι» στις 29 ∆εκεµβρίου, θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, Θεού και προϋπολογισµού του Ελληνικού Φεστιβάλ θελόντων – κύριε υπουργέ, κοιτάξτε µη τους (και µας) κάνετε καµιά κασκαρίκα µε τα λεφτά! Ητοι, στο Κλειστό Ολυµπιακό Γυµναστήριο του Φαλήρου, στην καθοµιλουµένη Τάε Κβον Ντο – ε, ρε, περασµένα (του ολυµπιακού 2004)

µεγαλεία, που διηγώντας τα να κλαις… ∆ιότι, όπως αποδεικνύεται, δεν το χωράει η «Πειραιώς 260».

«Χωρίς αµφιβολία υπάρχει κάτι προβληµατικό και άξενο στη βαθύτερη ουσία του θεάτρου. Αλλωστε, δεν είναι και τόσο φυσιολογικό να συναθροίζεται ένας µεγάλος αριθµός ανθρώπων σε ένα σκοτεινό δωµάτιο – άνθρωποι που δεν γνωρίζονται καν µεταξύ τους και οι µισοί από αυτούς παρακολουθούν, ενώ οι άλλοι µισοί προσποιούνται ότι είναι κάποιοι άλλοι»: Αλβις Χερµάνις, λετονός σκηνοθέτης (φωτογραφία)
Προ 50ετίας

Την ερχοµένη Τετάρτη στο θέατρο «Κώστα Μουσούρη» θα δοθή η πρεµιέρα της κωµωδίας του Λαντισλάς Φοντόρ «Φτωχό σαν σπουργιτάκι» που ανεβάζεται κατά µετάφρασιν Πλάτωνος Μουσαίου, σκηνοθεσίαν Κώστα Μουσούρη και µε σκηνογραφίες Μάριου Αγγελόπουλου. Στην ερµηνεία του έργου εκτός από τον εκλεκτό πρωταγωνιστή και θιασάρχη, λαµβάνουν επίσης µέρος η πρωταγωνίστρια του θεάτρου του Αλίκη Βουγιουκλάκη, η Μαίρη Λαλοπούλου και οι Σταύρος Ξενίδης, Γιώργος Λευτεριώτης, Γιάννης Βογιατζής και Κλέαρχος Καραγεώργης.

18 Φεβρουαρίου 1961. Κατά πληροφορίες από την Θεσσαλονίκη, ο θίασος ∆ιον. Παπαγιαννόπουλου, που συνεχίζει µε επιτυχία τις παραστάσεις του στο εκεί «Βασιλικό», παρουσιάζει απόψε την κωµωδία του Γιώργου Τζαβέλλα «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα».

18 Φεβρουαρίου 1961.

Οπως µεταδίδει από τα Χανιά ο ανταποκριτής µας κ. Αµουτζόπουλος, το θεατρόφιλο κοινόν της πόλεως επεφύλαξε θερµοτάτην υποδοχήν στον θίασο της Τζένης Καρέζη (φωτογραφία δεξιά), που άρχισε προχθές τις παραστάσεις του στο εκεί θέατρο «Απόλλων» µε το έργο του Ιάκ. Καµπανέλλη «Ήταν ένα κουτό κορίτσι». Στην απογευµατινή παράστασι, η πλατεία του θεάτρου ήταν ασφυκτικώς γεµάτη, κυρίως από κοριτσόκοσµο. Πλήθος κοριτσιών επολιόρκησαν, επίσης, την δηµοφιλή πρωταγωνίστριαν στα καµαρίνια, στην έξοδο του θεάτρου και στο ξενοδοχείον «Μινώα» όπου κατέλυσε, και ζητούσαν αυτόγραφα και φωτογραφίες.

18 Φεβρουαρίου 1961.