Σφυρίζει αµήχανα

Το κοινό δεν είναι αλάνθαστο. Το κοινό διαµορφώνεται. Αλλά και διαµορφώνει. Ακόµη και το σηµερινό, αµήχανο και φοβισµένο κοινό της εποχής του Μνηµονίου. Και όσο το κέφι – απ’ τη σκληρή πραγµατικότητα – αναχαιτίζεται τόσο ο αυθορµητισµός, η εξωστρέφεια και η χαρά του κόσµου παραπέµπεται στις ελληνικές καλένδες.

Τα σκέφτηκα όλα αυτά, βράδυ Σαββάτου στην «Αθηναΐδα» όπου οµολογουµένως η παράσταση «55» µε πρωταγωνιστή τον αστείρευτο και όλο ενέργεια Σταµάτη Κραουνάκη είναι µια απ’ τις καλύτερες στιγµές του δηµιουργού. Τι γίνεται όµως όταν ο καλλιτέχνης ζητάει απ’ το κοινό να συµµετάσχει (τραγουδώντας) και εκείνο σφυρίζει αµήχανα; Τι γίνεται όταν δεν απολαµβάνεις το «τώρα» µιας πετυχηµένης παράστασης αλλά το «αύριο» µιας δύσκολης καθηµερινότητας που δενσ’ αφήνει να αφεθείς, να τραγουδήσεις, να γελάσεις, ή να κλάψεις; Απαντήσεις δεν παίρνεις απ’ τους καλλιτέχνες αλλά µάλλον απ’ τους πολιτικούς.