ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Λες και ήταν χθες

Είχα καιρό να έρθω σε επαφή µε το ∆ηµόσιο για λόγους ρεπορτάζ – να ‘ναι καλά το ∆ιαδίκτυοκαι τα άλλαευεργετήµατα της «άγιας» τεχνολογίας.Χρειάστηκε, όµως, χθες ναζητήσω ένα απλόστοιxείο – ένα απλό διάγραµµα για τη γρίπη– από το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσηµάτων του υπουργείου Υγείας και πήρα διαµιάς µια overdose από το αθάνατο ελληνικό (δηµοσιοϋπαλληλικό) πνεύµα: επανειληµµένα τηλεφωνήµατα, αόριστες απαντήσεις, αναβολές, πέταγµα το µπαλάκι(την ευθύνη) αλλού, ανεκπλήρωτεςυποσχέσεις και µετά τις 2 το µεσηµέρι η… απέραντη σιωπή και απουσία. Και λες και δεν έφθανε αυτό, η ηλεκτρονική σελίδα του Κέντρου να µην ανοίγει – ως συνήθως – παρά τις συνεχείς προσπάθειες.

Θυµήθηκα τα πρώτα µου χρόνια στη δηµοσιογραφία, όταν θέλαµε µία εβδοµάδαγια να πάρουµε µια πληροφορία από κρατική υπηρεσία – και αν… Λες και ήταν χθες, που λέει το τραγούδι! Φαίνεται ότιόλα µπορεί να αλλάξουν στην ελληνική κοινωνία, εκτός από τη νοοτροπία τωνδηµοσίων λειτουργών της (µήπως τελικά έχει δίκιο ο αντιπρόεδρος µε τον γνωστό χαρακτηρισµό του;). Εγώ, πάντως, προτείνω να τυπωθεί σε πολλαπλά αντίτυπα και να διανεµηθεί σε όλες τις δηµόσιες υπηρεσίες– ίσως και νατοιχοκολληθεί µεκεφαλαία γράµµατα – µια φράση του ΝίκουΚαζαντζάκη, την οποία λατρεύω: «Ν’ αγαπάς τηνευθύνη. Να λες, εγώ µοναχός µου έχωχρέος να σώσω τον κόσµο. Αν δεν σωθεί, εγώ θα φταίω». Εξαιρετικά αφιερωµένο στονµέσο έλληνα δηµόσιο υπάλληλο – καιεύχοµαι να µην τον ξαναχρειαστώ σύντοµα!