Xerole, xerole, xerole…

Καληµέρα αγαπητή Φοίβη, Κάθε µέρα κάτι µε ενοχλεί σ’ αυτήν την αδυσώπητη κοινωνία.

Αν τα κατέγραφα όλα δεν θα έπρεπε να ασχολούµαι µε τίποτε άλλο.

Στέλνω κείµενο σκληρό, καταλαβαίνω ότι δεν µπορούν όλα να δηµοσιεύονται. Μακάρι να είχα δικιά µου εφηµερίδα και να τους στόλιζα όλους, µόνο που δεν θα προλάβαινα γιατί θα µου την είχαν κλείσει µε την κυκλοφορία του πρώτου φύλλου. Ιδού, λοιπόν:

Βουτηγµένοι στην οικονοµική τους αλαζονεία τόσο, ζουν εκείνοι καλά εις βάρος µας κι εµείς χειρότερα, όσο και στην προβολή του alter ego τους, ξεχνώντας φυσικά ότι ουδέν βεβαιότερον του αβέβαιου σ’ αυτήν την κοινωνία κι ότι οι επικείµενες ανατροπές είναι αναπόφευκτες.

Βουτηγµένοι, χωρίς αιδώ και συστολή, µέσα στην ηµιµάθεια ή αµάθεια που τους διακρίνει, καλπάζοντας ξέφρενα µέσα στους χιπ-χοπ ρυθµούς της κοινωνίας του ευτελισµού αξιών και έκπτωσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, χωρίς να γυρίζουν για να δουν τα θύµατα που σπέρνουν στο διάβα τους.

Επιλεγµένοι µε ποια κριτήρια; Κοµµατικά, κοινωνικά, αισθητικά, σίγουρα όµως όχι αξιοκρατικά, γεννηµένοι ωστόσο όλοι ηγέτες και σοφοί, φιλόσοφοι, φιλόλογοι, επιστήµονες, ειδήµονες, στην ουσία όµως ξερόλες, κραυγάζοντας και εκστασιαζόµενοι µπρος στο έκπληκτο κοινό των αποβλακωµένων Ελλήνων που µε ένα πάτηµα του κουµπιού απολαµβάνουν και χειροκροτούν την ασήµαντη παρουσία τους!

Μπράβο µας, και µη χειρότερα! Μα κάποτε θα υποστούν τις συνέπειες των απερίσκεπτων πράξεών τους, θα υποστούν τη χρεοκοπία τής διασηµότητας και επίπλαστης ευµάρειάς τους, γιατί θα λυγίσουν οι πλάτες που τους στηρίζουν. Κάποτε θα γίνουν κι αυτοί θύµατα κι οι θύτες θα είναι τα αναστηµένα θύµατα της κοινωνίας που θα ζητήσουν εκδίκηση από τους χειραγωγούς τους.

Ιδιοι κι απαράλλαχτοι όλοι τους, σαν τους τραµπούκους συνδικαλιστές που κατέχουν όλοι τους τώρα θέση – κλειδί και µας κάνουν τους ξύπνιους µέσα από το γυαλί της µαύρης ψυχής τους. Που εκλιπαρούσαν ακόµη και τηλεφωνικά την ψήφο µας, χωρίς να έχουν προσφέρει τίποτε, παρά µόνο έναν καφέ της συµφοράς, µαύρο νεροζούµι, για να εξαγοράσουν τις τύψεις τους.

Τουλάχιστον αυτούς επιλέγω να µην τους βλέπω πια, µόνο καθηµερινά νοερά αλλά κι ουσιαστικά να τους φτύνω, γιατί τους βαρέθηκα να µε απογυµνώνουν από αυτά που µου απέµειναν.

Τους άλλους τους τρώω από περιέργεια στη µάπα, τουλάχιστον τα πρωινά που γυµνάζοµαι.

Αν θέλω εµπέδωση δεν έχω παρά να πατήσω το κουµπί της αποβλάκωσης και ιδού το θαύµα! Ολες κοινότοπες κι απαράλλαχτα ίδιες µου φαίνονται.

Φριχτά βαρετές και φτιαγµένες στα µέτρα αυτών που υπηρετούν.

Ολους αυτούς τους ειδήµονες στο πάνελ των διαπραγµατεύσιµων ειδήσεων, που ο καθένας τους στολίζει το παράθυρο µε µια εξυπνάδα ή µε κάποια βλακεία ή µε κάποια ασχετοσύνη ή µε κάποια επινόηση της στιγµής ή µε ακατάσχετο υβρεολόγιο και πάει λέγοντας, κι όχι µόνο, αλλά χωρίς καθόλου να ακούει ο ένας τον άλλον, µιλώντας ταυτόχρονα µε το ακουστικό στο αυτί που το κουνάνε συνέχεια και ελέγχουν τη λειτουργία του, λες κι αυτό τελικά τους φταίει, χωρίς να εισακούγονται καν παρά ν’ ανοιγοκλείνουν µόνο το στόµα τους αραδιάζοντας ασυναρτησίες ή µιλώντας στη γλώσσα των Ζουλού, ξεφωνίζοντας µην πω κράζοντας…

Ελισάβετ Ιακωβίδου, κάποτε εκπαιδευτικός, αλλά ακόµη συγγραφέας < Τα έχει πει η Sadhazinia, αγαπητή Ελισάβετ, ραπάροντας για «Τη νύχτα που τρελάθηκαν οι γλάστρες». Ή οι Active Member:

«Γλωσσοφαγιά και κολεγιά, µουτζουρωµένα τεφτέρια,/ σοφοί ξερόλες µε καρφιά κίτρινα, ροζ και γκρίζα…».